Hoewel mijn hersenen met fabulous woorden spuwen en mijn blog heel aanlokkelijk staat te blinken op mijn scherm, tijd vinden om te bloggen in dit nieuwe leven waarin ik niet alleen übercoole leerkracht en fantastisch lief speel, is zoals een naald vinden in mijn vers tapijtje kunstgras op ons terras. De vergelijking spreek boekdelen: I am having issues.
Tijd is relatief.
Seriously, ik heb absoluut geen idee hoe andere vrouwen dit aanpakken maar ik ben 24/7 bezig met alles buiten ‘tijd investeren in mezelf’. Er is altijd wel een vuiltje dat me niet aan staat, een kruimel die ontsnapt is aan mijn beste vriend de stofzuiger of een moeder die aan de telefoon hangt omdat ze haar superlieve dochter mist en een babbeltje wil slaan. Om dan te zwijgen van de wasmand die ontploft met vers gewassen zaken waarvan sommige, ondanks mijn BFF, de droogkast, toch nog moeten gestreken worden. [See what I did here? Dit is het spel dat mijn leerlingen spelen: hoeveel werkwoorden kan ik in een zin krijgen.]
Misschien moet ik deze gewoon aanschaffen?

Het lijkt wel alsof ik drie jobs heb: mijn gewoon werk, thuis en dan komt bloggen er ook nog bij. Het duurde dan ook niet lang voordat bloggen gewoon achterwege werd gelaten. Er was gewoon geen tijd. Wat natuurlijk wel vervelend is aangezien ik op deze manier heel wat mis en een overload aan zaken heb die ik eigenlijk nog moet reviewen.
Time managing.
Nu ik al bijna twee maandjes thuis weg ben, begin ik eindelijk een beetje een soort van ritme te vinden. In de week is er natuurlijk het werk, de vrijdagavond worden de inkopen gedaan, de zaterdag wordt er gekuist, gewassen,… en de zondag kan ik dan nog aan mijn voorbereidingen beginnen. Tel daarbij personeelsvergaderingen, vakvergaderingen, sneeuwstormen, vallen van je fiets, bijlessen, 100-dagen en andere uitstappen en you get the picture. I’m tired and exhausted, maar eindelijk is de Paasvakantie daar!
Het uitgelezen moment om de laatste noodzakelijk hand te leggen aan de inrichting van terras en bureau. Zoals je al las het kunstgras ligt er al, vandaag gaat ‘t Lief achter de meubels. Morgen gaan we de WEBA vereren met een bezoek om nog een sfeerlamp en boekenkasten te kopen. Dan wordt onze bureau eindelijk een echte bureau in plaats van een tuintafel en plastieken rekken die een doorn zijn in zelfs moeder Flodder haar oog.

Niet mijn terras, but you get the picture ![]()
Ik heb absoluut niet stilgezeten en ben zeker niet lui geweest. Nee, ik heb de ultieme veerkracht van gellac getest, nog nooit zoveel op mijn knieën gezeten om te schrobben ( nieuwe vloer = vreemde vlekken) en heb nog nooit zoveel interesse gehad in het volledige assortiment kuismiddelen waarvan ik nu al een heel arsenaal van heb staan.
En u?
Ik zal trachten u niet meer zoveel te verwaarlozen. Maar bon, dat kan ik uiteraard niet garanderen. Ik kan ook niet beloven dat ik vanaf nu weer drie keer in de week achter mijn toetsenbord ga kruipen om te bloggen. Het is niet dat ik dat niet wil, maar het is nog altijd wat zoeken.
Hoe is het met u vergaan in de laatste maand?






















