Wanneer we de theorie van “Survival of the fittest” bekijken, dan weet ik één ding zeker. Zonder de sympathie voor onze medemens, zonder onze ziekenzorg zouden noch mijn broer noch ik op de wereld staan.
Nee, wij zijn niet ziek. Dat hoeft ook helemaal niet, ik wil enkel maar zeggen: Wij zijn zeker niet “the fittest” om te overleven of onze genen door te geven. In Darwin zijn wereld was ik allang dood, laat staan geboren geweest.
Moest de medische wereld vandaag niet staan waar ze nu staat dan had ik de kans niet gehad om met een keizersnee geboren te worden, had ik misschien geen lenzen of bril, had mijn ene dijbeen nooit in de kom gezeten, had ik waarschijnlijk nog maar drie tanden staan in mijn mond, om dan nog te zwijgen van maagklep en rug.
Fit? Op sportvlak tegenwoordig wel, maar zeker niet in de zin hoe Darwin het zag.
Wat een vak zoals “Fiction After Darwin” allemaal niet met een mens doet.
