Les 5: Hoe enerveer je je lief?

Ja. Ik verhuis. Veel te plots naar mijn planning maar ondertussen heb ik er – min of meer – vrede met gesloten. Meer zelfs, ik heb het niet alleen geaccepteerd, ik kijk er hoe langer hoe meer naar uit. Het contract is getekend, de meubels zijn besteld (en gelukkig bijna allemaal in stock), volgende maand komt de verhuis. Eindelijk alleen. Met twee. Maar…

Hoe ik die dag(en) stressloos ga overleven weet ik nog niet. Er bestaat geen planner die me enige rust zal brengen in de onoverzichtelijke hysterie die voor gewone stervelingen gewoon verhuis heet. Het enige dat ik mezelf voorhoud, is dat ik krokusvakantie heb. Ik heb tijd. Ik ga het kunnen, zélfs zonder vierkante tafel of turquoise tapijt. En daar begint mijn eerste verhaal.

De ingrediënten

Men neme een overvolle IKEA op een gewone zaterdagmiddag. Een IKEA waar je, om parkeerplaats te vinden, uiteraard dertig keer moet rondrijden door smalle gangen dankzij auto’s die daar al helemaal niet horen te staan. Dat alleen al is genoeg om mij tegenwoordig slecht gezind te krijgen. Ik haat de IKEA. Zéker tijdens de niet-office hours!

Voeg daar aan toe een kordaat Lief die bovendien ook de budgettouwtjes stevig in handen houdt (applaus). Mix beide met mezelf. De eeuwige en immer charmante twijfelaarster. Nog een snuifje huilende kinderen en het recept voor Doomsday is compleet.

Onweersgehalte bij binnengaan IKEA: *** (op een schaal van 5 uiteraard)

Scène 1: De schoenenkast

‘t Lief heeft al uitgemaakt dat het

• niet veel mag kosten
• veel schoenen moet kunnen uitstallen
• en liefst in de typische bachelorstijl (lees veel staal en wat zwart rubber)

Bron

Ik

• heb geen flauw idee wat ik wil buiten dat het niet zo een stalen rek wordt
• weet dat ik liever € 100 meer spendeer aan iets mooi dan € 20 aan een doorn in mijn oog

Wat gebeurt er? Er wordt vleitig van de ene kast naar de andere gesprongen. Het Lief met een hele verdediging pro het afschuwelijke schoenenrek en ik met een gezicht dat steeds meer op onweer komt te staan omdat ik geen heel epistel kan afsteken waarom ik nu niet die ene kast graag zie. Na een -wat leek- half uur te aanhoren dat mijn favoriet voor hem lelijk is én te duur in vergelijking met, druip ik af. Ik heb al geen zin meer in het schoenenrek en al helemaal geen zin meer in een verdediging.

Maar dan komt het. Het Lief:” Ja, neem die kast dan mee. Ik ben geen moeilijke mens, kies maar.” Nu het kan wel zijn dat mijn vriend inderdaad mij het meeste laat kiezen, tegen dit kan ik niet. Dertig keer ‘nee’ zeggen en dan uiteindelijk ‘ja’ zeggen om niet langer achter een schoenenrek te moeten zoeken…

Onweersgehalte: ****

Scène 2: De voorraadpot

Het Lief

• is een stukje verder de boel aan het verkennen

Ik

• zie iets staan dat op mijn lijstje staat en
• denk “aha, dan kan ik toch misschien iets schrappen” gevolgd door
• “Oh, cool. Oldskool voorraadspotten” en terwijl ik me draai
• “Oh nee. Moderne potten.” Aangevuld door
• “Ga weg bleitende peuters.”

Bron

Beeld u in. Ik sta aan het rek van de voorraadpotten. Links staan moderne varianten, rechts staan zo typisch jaren ’50 potten. U weet wel met zo klemmetjes. Het Lief komt bij me staan, kijkt en knikt. Ik neem een vast bekijk het grondig. Het Lief begint met zijn -reeds gebruikelijke én onstopbaar – kruisverhoor: “Hebben we dat nu al nodig? Voor wat hebt ge dat eigenlijk nodig? Waar gaat ge dat stellen? Hoeveel moet je er hebben? Dat is toch niet nodig? Er zijn belangrijke zaken die we moeten zoeken (nvdr, zoals een schoenenkast).”

Na twintig keer van pot te verandering en het Lief duidelijk te maken dat ik knetter kom van zijn gedrag – terwijl ik weet dat winkelen met een twijfelaar absoluut niet plezant is- houdt hij gewoon de zak open telkens ik iets vastpak. Gewoon een teken om te zeggen:” Smijt het er maar in, we pakken het wel mee.”

Maar ook dat soort gedrag maakt mij niet gelukkiger. Gevolg onweersgehalte ***** (jaja, 6 sterren!)

Afsluiter

Het zal u dan waarschijnlijk ook verbazen dat we zowel een tapijt vonden (weliswaar niet het turquoise waar ik zo van droomde, turquoise is blijkbaar niet in in de tapijtenmode) als nachtkastlampjes. Nog zoiets waarvoor ik meerdere keren heb moeten vechten want: “Ja maar, wij hebben toch beide een nachtkastlampje?”

En u?

Tell me, gaat dat er bij u ook zo aan toe? Ben ik echt zo onuitstaanbaar? Ik verdenk de IKEA. En die bleiters. En het gebrek aan parking. En de overload aan keuze.

Wat denkt u?

Bron uitgelichte afbeelding

First I was afraid, I was petrified…

Lieve lezers, brace yourselves want u kan binnenkort weer met een gerust hart al mijn scheve beschaatsingen lezen zoals tevoren. De bovenkamer is langzamerhand terug op volle toeren aan het draaien en ook de kabouters, mijn persoonlijk slaafjes, zijn klaar om u terug te verwelkomen.

De kerstvakantie mag dan absoluut niet aangevoeld hebben als vakantie, ze is achter de rug en ook de psychologische knop is gelukkig net in tijd omgedraaid om 150 enthousiaste leerlingen opnieuw te verwelkomen voor (meestal) hun allerlaatste semester middelbaar.

We staan, net als die leerlingen, in onze startblokken, we keren terug met een absoluut niet beauty-gerelateerde post (of vijf) en gaan scheentjes-schoppen niet uit de weg. Het heeft lang genoeg geduurd. Binnenkort kan u zich wagen aan deijsprinses 2.0 die een inboedel rijker is en heel wat centjes armer. Een ijsprinses die face-to-face kwam te staan met haar autistische trekjes, angst voor verandering en onoverkomelijke keuzes.

Het is een ijsprinses die zowaar staat te popelen om u al dat nutteloos nieuws mee te delen.

Maar…

…de enige vraag die rest, bent u er klaar voor?

Bron uitgelichte afbeelding

Welke vijs bent u kwijt?

Ik ben rationeel.

Koud. En koel.

Berekend. Maar ook een furie.

Ik laat me niet (mis)leiden door mijn emoties.

En toch…

Mijn wereld staat op zijn kop. Het liefst van al zou ik wegkruipen in een klein hoekje. Ik voel me als een kat in het nauw gedreven en weet geen blijf met mezelf. Ik lig in de knoop met mezelf, ik versta mezelf niet meer en kan niet verwoorden wat er mis is. Hoe kan ik dan verwachten dat iemand anders mij wel verstaat?

Als er iets is dat ik wens voor het nieuwe jaar is dat ik beslissingen kan (leren) nemen. Momenteel kan ik dat niet, ik heb dat nooit goed gekund, vooral omdat ik bang ben dat ik de verkeerde zou maken met alle gevolgen van dien. In mijn boek is er geen plaats voor falen en dat speelt een heel grote rol in dit alles.

Ik krijg de woorden zelfs niet over mijn lippen en voel me zo overrompeld dat het vaak eindigt in een apathische bleitbeurt.

Als er dus ergens een hoek af is aan mij dan is het wel op dat gebied én niet kunnen omgaan met een nieuwe omgeving. Onbewust probeer ik veranderingen, grote veranderingen, tegen te houden en het beseffen en het toch niet kunnen tegenhouden is verschrikkelijk. Niemand kan me redden. Hoe dramatisch het mag klinken, zo voelt het. Ik ben mijn grip kwijt op de werkelijkheid en mezelf.

Vandaar de reden van de radiostilte. Ik lig te veel in de knoop met mezelf om aan andere dingen te denken. Jullie moeten jullie geen zorgen maken, onkruid vergaat niet. Ik moet gewoon eerst innerlijke rust vinden voordat ik mezelf weer ten volle er tegen kan gooien.

Maar u!

U kan mij een klein beetje gelukkiger maken mocht u mij vertellen welke vijs u door de jaren heen kwijt geraakt bent. Ik kan toch niet alleen zijn met zo een mankement?

Bovendien wens ik jou, lieve lezer, alles wat jouw hartje verlangt voor het nieuwe jaar inclusief veel geld en een goede gezondheid! Geniet van de laatste jaren van 2012. We zien elkaar opnieuw volgend jaar!

Bron uitgelicht afbeelding

Volwassen worden: een stappenplan

Laat ik beginnen met uiterst heugelijk nieuws: ik heb zowaar een fulltime job tot het einde van het schooljaar! Ja! Tot september 2013 hoef ik mij niet direct zorgen te maken én dat is zo goed als een unicum in de wereld van de beginnende leerkrachten. U mag mij dus best haten als u in een minder aantrekkelijk schuitje zit. Maar dit is volgens mij de beloning voor al die pech die ik vorig jaar heb gehad met mijn thesis.

Ik ben over the moon want ik heb de allerleukste leerlingen, die mij trouwens écht graag hebben, moet helemaal niet ver pendelen met de bus en zal al mijn vakanties betaald krijgen! Bovendien lijkt het probleem van mijn loon trouwens ook van de kaart, alweer een opluchting.

School: over & out

Na éénentwintig jaar (zeg maar een kwart van mijn leven!) op de schoolbanken te hebben doorgebracht, is dat hoofdstuk eindelijk afgesloten. Dat heeft van mij toch wel een ander mens gemaakt, zo heb ik veel minder zorgen en stress. Het had natuurlijk ook twintig jaar kunnen zijn, had ik niet een jaar in het hoger onderwijs “verspeeld” maar ik heb er uit geleerd én dat is uiteindelijk het belangrijkste. Ik heb er eigenlijk echt geen spijt van. Ik was niet klaar voor hoger onderwijs, ik was niet volwassen genoeg. Punt.

21 jaar = 3 kleuterklas + 6 jaar lager onderwijs + 6 jaar secundair onderwijs + 1 jaar verkwist + 3 jaar hoger onderwijs + 2 jaar universiteit.

Dat op zich al is een hele prestatie. Krijg ik hier geen Award voor? Nee? Echt niet? Want het is opmerkelijk dat ik het eigenlijk allemaal overleefd heb. Als ik er bij stil sta, ik was niet goed in wiskunde, noch in fysica, geschiedenis was een ramp na de ME en economie lag me ook al niet. In Nederlands blonk ik ook niet uit en aardrijkskunde deed ik ook niet graag….

Traviata

Nu school voorbij is, moeten er centjes verdiend worden. En met alle geluk in de wereld moet ik mij even geen zorgen meer maken. Mijn mini-carrière is tot dus zover eentje om van te dromen: twee weken interim die 7 weken werden en nu een 9-week durende interim die tot het einde van het jaar verlengd is. Te mooi om waar te zijn. En pas op, als toetje mag ik ook nog eens drie dagen mee naar London! Par-tay!

En na werken komt…

Alleen wonen. Het Lief zaagt mij pakweg het laatste jaar de oren van mijn hoofd om te verhuizen en ik heb (wijselijk?) de boot weten af te houden. Ik ging niet samenwonen zolang er geen centjes binnen kwamen, vaste, maandelijkse centjes wel te verstaan. Géén interim van 2 weken hier en 3 weken daar. Dat is allemaal zo onvoorspelbaar en aangezien ik nog een wachttijd lopen heb…

Bovendien wou ‘t Lief direct kopen en dat zag ik dan alweer helemaal niet zitten, maar een recent dagje IKEA heeft ervoor gezorgd dat hij plotseling helemaal akkoord was met huren zonder dat ik met deuren hoefde te slaan. Maar vanaf volgend jaar wil ik wel mijn eigen stekje. Of wat ik wil zeggen, ‘ons nestje’. Adieu mama et papa. Het heeft lang genoeg geduurd, dit vogeltje wil uit het nest vliegen!

En dan/ u?

Met kindjes en die hele bedoening, daar ben ik nog niet met bezig. Ook of ik dat ooit wil is me een even groot vraagteken. Maar waar u wel een antwoord op kan geven is in welke fase zit u in? Bent u een studerende twintiger, vrije dertiger die alles op een rijtje heeft, een hippe veertiger die aan kinderen denkt,… Wat mag het zijn? Heeft u wilde plannen voor later? Of laat je het liever komen zoals het is?

Share it!

Bron uitgelichte afbeelding

Wat als jij een brief naar jezelf kon schrijven?

Toen ik in het laatste jaar van mijn middelbaar zat, nam heel de klas deel aan een leuk initiatief. Iedereen kreeg een enveloppe en daar moest je je adres opschrijven. Daarna kregen we het hele lesuur om kleine boodschappen naar onszelf en naar anderen te schrijven. De brief zou pas na een jaar gepost worden.

Ik herinner me nog dat ik de brief uit de brievenbus griste en mij verwonderde over het handschrift. Ik zou toch geen brief naar mezelf posten en dat vergeten zijn, zeker? Ik was de brief dus helemaal vergeten tot ik hem opendeed en een reeks kleurrijke briefjes tegenkwam van lang vervlogen klasgenoten en ook van het Lief, die me vertelde wat voor mooie korte rok ik aanhad.

Bron

Ik heb er toen echt van genoten om die berichtjes uit het verleden terug te lezen en heb die briefjes nog steeds in de oorspronkelijke enveloppe zitten. Natuurlijk schreef ik een paar uiterst puberale en onnozele vragen neer naar mezelf zoals “heb je een lief”, “wat studeer je nu”, “ben je nog steeds vrienden met…” en uiteraard ook “hoeveel piercings heb je nu?” Laat ik duidelijk zijn, mocht ik geen leerkracht zijn dan had ik er wel een paar die zich niet in mijn oren bevonden. Maar vrees niet, stretchers enzo, dat is niets voor mij. Ik wou één in mijn kin en één tussen mijn borsten en misschien wel een op mijn rug. Maar bon, daar kan ik alleen van dromen.

Future Me!

Via Greet kwam ik op het idee om nogmaals een bericht naar mezelf te sturen in de toekomst. Dat kan je doen via FutureMe.org, een website die je toelaat een mail naar je adres te sturen op eender welke datum in de toekomst. Easy en snel en zo leuk om te ontvangen!

Bron

Uiteraard vroeg ik vragen zoals “woon je nu al alleen”, “ben je nog steeds met het Lief”, “ben je toevallig zot en zwanger”, “waar werk je”… Ook vertelde ik kort over de situatie waarin ik mij huidig bevind en die kan je als volgt samenvatten: interim nummer twee, Engels – Nederlands – IO, zagend Lief, drang eigen nest, centjes verdienen.

Ik heb – denk ik- gekozen om binnen een jaar het mailtje te ontvangen en ik hoop dat ik het tegen dan helemaal vergeten ben, nog steeds hetzelfde email adres heb en uit de lucht val (én nog steeds samen ben met het Lief anders wordt het een tikkeltje pijnlijk).

En u?

Fantastisch idee niet? Gaat u een berichtje naar uzelf sturen in de toekomst? En indien ja, kan u enkele sappige vragen delen in de comments?

Bron uitgelichte afbeelding

Angry Woman Strikes Again!

Laten we de messen even slijpen. Boosdoener van dienst is een dienstverlener. Een zeer grote dienstverlener die elke dag opnieuw duizenden mensen in ‘t zak zet. Een organisatie die duizenden mensen kwaad maakt en duizenden in de kou laat staan of verveelt met tegensprekende informatie.  Ik heb het dan ook over niemand minder dan de grootste nagel aan mijn doodskist, uw applaus voor: de nmbs.

Ik heb een idee, laten we nog ne keer staken!

Om de reizigers een plezier te doen, uiteraard. Het probleem is het volgende -voor zover dat gehakketak nog te volgen is voor een apolitiek persoon, kon ik maar op mezelf stemmen: nagellak voor iedereen! Het personeel wil één overkoepelend bedrijf en niet drie verschillende takken (reizigers, transport en infrastructuur) terwijl de grote bazen twéé bedrijven willen (vraag me niet hoe die er moeten uitzien).

Als oplossing van de vakbonden, lijkt er iedere staken uit de bus te komen. Want dat lost alles op, ja! Zo heeft de trein nu ongeveer een kleine 15 keer (ja, vijftien!) gestaakt in de voorbije twee of drie jaar. Daar ik al zes jaar van mijn leven trein heb ik daar meer dan genoeg van. Ik kan u niet zeggen hoe groot de drang is om eens iemand een djoeffe van formaat te geven op zijn verkeerd redenerend hersenpan. Ik ben dat staken, dat vast zitten, dat wachten meer dan kotsbeu. Hoort u dat nmbs, kotsbeu!

Mocht de trein op andere dagen nu nog op tijd rijden, zou ik er misschien wat meer begrip voor kunnen opbrengen, maar seriously! Er is altijd vertraging. Altijd!

Ik betaal voor een abonnement, ik kan dan nog niet altijd zitten en sta geregeld als een sardien tegen twintig andere zuchtende en puffende mensen, laat staan luidruchtige kinderen geplakt. Maar wat ben ik blij dat ik nu even niet de trein nodig heb om op mijn werk te raken.

De Lijn

Maar ook De Lijn heeft gebreken. Want een perfecte wereld zou te saai zijn, nietwaar? Twee keer sta ik ‘s ochtends tussen puberende, luidruchtige en overactieve kinderen. Met de nadruk op staan want zitten, zit er niet meer in eenmaal de bus mijn halte bereikt. Bovendien is het een oude bus maar dat zou me niet storen mocht die bus uit twee delen bestaan, maar neen, stampvol. Iedere keer. En iedere keer maar een deel.

Dat ze me dan een sta-abonnement verkopen. Dan valt er nergens over te klagen en te zagen. En dat ze eens vragen om stilte op de bus. Zeker op het onmenselijke uur in de ochtend. Ik ben geen ochtendmens dat roepen en tieren kan verdragen. Ik word daar ambetant van en krijg agressieve neigingen.

En u?

Bent u ook al vaak gejost geweest door het openbaarvervoer in uw apenland? Deel uw frustraties, gooi het in de groep en ik zal mij met plezier laten meedrijven met uw woede! Daar ben ik namelijk een krak in.

Bron uitgelichte afbeelding

Fine Design

Tegenwoordig maakt de postbode vast wat meer overuren dankzij ondergetekende. Of die mens dat even fijn vindt als ik lijkt mij een retorische vraag. Ik heb zelf nog voor postbode gespeeld in de vakantie en ik werd horendol van de pakketjes en aangetekende brieven. Dus ergens, heel ergens, ver weg, heb ik toch wat medelijden met de man. Maar iedereen zijn job, nietwaar?

Om terug te keren naar het bloedstollend verhaal, zo viel er deze week een leuk pakketje in de bus van EzisLiving. EzisLiving is een online webshop met allerlei leuke design attributen om je huis op te smukken. De vrouw achter de webshop, Dianah, bied je mooie vazen tot heerlijk geurende kaarsen aan. Alles om wat meer sfeer te creëren in je huis.

Nieuwsgierig als ik was begon ik snel het pakketje te dissecteren om de inhoud te ontrafelen. Maar wat zou er in zitten?

Het ei van Pythagoras?

Twee zwarte druppels. Zonder de ondertiteling had ik niet direct doorgehad wat dit wel mocht wezen. Maar godzijdank is mijn Engels beter dan mijn Nederlands en wist ik al snel wat ik in de kuip heb. Ne kapstok zoals dat in de volksmond heet. Zo een spel om dingen aan te hangen.

Dat moet van dichtbij ook eens gekeurd worden, hoor ik u zeggen? Hier is een van de twee druppels. Ze zijn vervaardigd van hout en voelen bijgevolg zwaar en stevig aan. Doordat ze zwaar aanvoelen, geven ze je ook een gevoel van luxe. Natuurlijk zijn deze houten druppels daarna zwart geverfd.

En hoe maak je ze vast aan de muur? Geen nood u heeft geen Patex of ander sterk spul nodig dat u bij Tell Sell moet aanschaffen. Alles zit in het doosje (ook zo een omhulsel voor in de muur) behalve de boormachine en man zelf.

Er zit gewoon een hele grote vijs aan. Nu hoe dit werkt en in de muur blijft, dat zijn problemen voor Jonas die later alles mag vastvijzen in de muren. Uiteraard kan ik zelf gaten vijzen maar of dat dan ook wel zo proper zal zijn. Een vrouw moet soms kunnen toegeven dat ze niet alles beter kan.

Maar eer ik ga alleen wonen schaf ik mij nog een paar roze aan, om dergelijke vibe te creëren.

En u?

Deze Dropit hangers kan u hier kopen in verschillende kleuren en maten zodat u uw eigen kapstokken frame kan maken. Heeft toe, iets leuker dan een gewone kapstop in uw hal of badkamer, nietwaar? Ik moet alleen nog uitvissen welke muur ik later vereer met deze twee druppels.

Volgende week probeer ik terug te keren naar het ma-wo-vrij principe dat ik nu toch al enkele weken heb kunnen volhouden, maar trust me, die switch naar die andere school was toch niet zo easy peasy.

Mevrooouuuw?

Omdat mijn blogmama en andere waarschijnlijk wel benieuwd zijn naar hoe dat is aan de andere kant van de bank staan, heb ik hier een kleine greep uit het dagelijkse leven…

Mevrouw, ik ga u voor de rechter slepen.
Ah ja? Ik ga u een fameuze straf geven. Gevolgd door panische blik.

Mevrouw, wilt u onze engel zijn?
Euh, dat zal moeilijk gaan. Speel zelf maar voor engel.

Mevrouw, hoeveel schoenen heeft u?
Euh… – panic: kijken ze zo nauwgezet.

Mevrouw, wilt u kinderen?
Ik heb al genoeg met jullie hoor.

“Yo, mevrouw!” Wablief?

Ik merk dat de meeste leerlingen mij nog ergens zien als levensgenoot. Dat ondervind ik onder andere door de smiley’s in e-mail berichten, het feit dat ze mij uitgebreid willen betrekken bij wie verliefd is op wie en dat ze mij ook vertellen welke leerkrachten ze absoluut niet fijn vinden. Vind ik dat erg? Wel, natuurlijk niet. Gelukkig -hout vast houden- hebben ze mij liever maar dat zal zeker niet komen door het feit dat ik niet streng ben.

Het lijkt me wel, hoe strenger hoe liever ze je hebben. Een paradox die ik in mijn stage meerdere malen aan de levende lijven heb ondervonden. Hoe vaak ik niet op evaluaties van leerlingen las: “Mevrouw, u mag gerust veel strenger zijn. Dat zouden de lessen veel aangenamer zijn!”

Spelling

Ze bedoelden vast niet dat ik streng moest zijn met punten maar ook dat ben ik. Te laat? Nul. Typex? Nul. Niet op papier? Nul. Werdt? Min één voor spelling. Ondertussen las ik al drie keer “werdt” en een paar keer “wordt je”. What happened? Ik ben lang geen grammarnazi zoals dat in populaire taal genoemd wordt maar “werdt” met -dt… Daar kan ik geen compassie voor opbrengen. Net zoals zinnen die niet beginnen met een hoofdletter of eindigen met een punt.

En als ze niet akkoord zijn zeg ik steeds: Do I look like I care? Dat klinkt misschien hard en onterecht maar ik zeg dat alleen bij diegene die denken dat ze een discussie moeten winnen met mij. Er zijn er een paar die me al vertelden: “Dan ga ik naar de directeur” waarop ik steevast antwoord: “Be my guest. En ah, je komt niet binnen volgende les als je je straf niet maakt.”

Ze zijn mondig, I tell you. Té mondig. Vooral als mama en papa al aangeven dat ze er geen blijf met weten. Ik moet ze dan wel in het gareel houden? Gelukkig zijn er genoeg sonnetten van Shakespeare voor iedereen.

Interims

Toen ik afgestudeerd was, was ik er van overtuigd dat ik geen werk ging vinden. Dat heeft een grote meerderheid voor. Ik was dan ook verrast dat ik drie dagen voor school begon werk had voor minimaal twee weken. Die twee weken zijn ondertussen zeven weken geworden en komen nu tot hun einde.

En wonder boven wonder, heb ik alweer een andere interim te pakken zonder er zelfs een vinger voor uit te steken. Bovendien sluit deze nieuwe interim naadloos aan op de oude. Ik weet dat dat geluk is. Heel veel geluk. Ik wou dat Foxy bijvoorbeeld evenveel geluk had, want zij verdient dat. Maar ik kan nog steeds niet toveren.

En u?

Hoe gaat het bij u op uw werk? Het komende weekend wordt het weer zweten aangezien ik in plaats van 16 uur naar 19 uur ga gaan. Ik zal vooral Engels geven maar nog steeds Nederlands en ook een nieuw vak Integrale opdrachten. Ik ben benieuwd en hoop dat lesgeven even vlot gaat als op mijn eerste school!

Bron uitgelichte afbeelding

Review M.A.C. Studio Finish Concealer in NW20

Nog niet zo lang geleden ging ik naar de opening van een nieuwe M.A.C. store in Brussel. Daar liet ik me volledige gaan, tegen alle logica in, en kocht een concealer. Af en toe eens de economie stimuleren moet toch kunnen, niet? Daarbij, mijn collega’s die evenveel last hebben van rode vlekken weten waarover ik spreek als ik zeg dat een concealer een must is. Ik noem me vaak Roodvlekje. Ik krijg van alles rode vlekken, of dat nu een puist is, een bepaald product of een wollen pull die te hard prikt. Mijn huid is tegen mij, maar ik moet er niet aan denken mijn huid te straffen, die straft me gewoon met nog meer roodheid terug.

Meet my new BFF

U laten overhalen door uzelf is uiteraard gedoemd om te eindigen in geld verkwisten. En laat ik nu iemand zijn die altijd overtuigd is van eigen gelijk – een onmiskenbare trek der leerkracht. Als ik er niet ten volle in geloof zal ik er ook nooit geld voor neerleggen. Als ik wel overtuigd ben, dan moet mijn bankkaart er aan geloven. Godzijdank ben ik enorm nuchter en gebeurt het zelden dat ik de economie zo maar begin te stimuleren.

Aanschouw: de MAC Studio Finish Concealer SPF 35 in NW 20.

Laat we bij het begin, beginnen voor de verandering. Deze kleur is -hoewel die nu relatief donker lijkt- de perfect match voor mijn huid. It’s a miracle, I tell you. Iets vinden dat past bij mijn melkwit vel dat rood uitslaat en tevens volstaat met sproeten, dat is een queeste van ongezien formaat.

Als u denkt dat mijn vel daarmee al moeilijk doet, komt er nog eens bij dat ik ook een vettige T-zone heb. Hooray! Bedankt God en genen. Ik recapituleer even: roodheid + vettige T-zone = nood aan concealer. Concealer is over het algemeen een dikke substantie. Dikke substantie + roodheid + vettige T-zone = de glans van een spiegel – om Elsève even te quoteren.

Exit Catrice

Zie hier mijn -nog zo goed als volle- cover stick van Catrice. Warm Beige is de lichtst kleur maar in feite nog niet licht genoeg zoals u weldra op de swatch ziet. Deze stick is dan ook nog eens redelijk vettig. Niet bepaald mijn droom concealer, but hey it’s cheap so it will do, right?

Not quite, want hij verdwijnt naar de donkere holtes waar de doos der verwaarloosde dingen woont. In vergelijking met wat MAC voor mijn huid doet en hij die camoufleert, om te zwijgen van het bijna miraculeuze anti-glim effect! Ik zeg het niet graag zo snel maar holy grail!

Swatch it!

Waar de stick van Catrice bovenop mijn huid lijkt te liggen en daarbij nog eens alle rimpeltjes benadrukt, smelt de concealer van MAC onmiddellijk zonder open te vegen samen. Applaus!

En u?

• Doen als u er €16.50 voor over heeft (7gr).
• Als u ook een vette huid heeft want deze concealer is niet vet en voorkomt ook vroegtijdig glimmen.
• Als u echt een hele goede dekking wilt met weinig product dat wegsmelt met uw eigen huid.
• Als u gewoon een irrationele liefde heeft voor MAC.

Tell me, beste onderdanen, wat is uw favoriete concealer? Als u er dan al een van dichtbij hebt gezien, that is. Begrijpt u geen snars van wat ik zeg en bedoel met concealer, schreeuw het uit en ik overtuig u om aan de concealer te gaan. Laat die fond de teint maar liggen, dat zorgt veel te snel voor een geplaasterde look.

Een dag in ‘t leven van de Ijsprinses #2

Omdat u allen zo enthousiast was naar het reilen en zeilen van mijn leven, omdat ik u nogmaals het thriller gevoel wil bezorgen maar vooral omdat ik u wil laten zien hoe druk een dagje wel niet kan zijn! Vergeet aldus niet dat dit geen compilatie is van meerdere dagen, ik laat u gewoon zien wat ik op een dag gedaan heb. Voor mij hoefde het alleszins niet drukker. Het was té druk.

Om half 7 mezelf uit bed gesleurd. Om 8 uur al op de trein naar Antwerpen City.

Afscheid nemen.

Om 9 uur aankomst in A’pen. ‘t Was nog friskes.

Campus R. Thuisbasis voor twee jaar. Ik voel heimwee. Thesis afgeven.

Vliegensvlug terug naar huis met een niet zo vliegensvlugge trein.

Georganiseerd zoals ik ben, snel mijn valies bij elkaar smijten want ‘t Lief en ik doen een Flair’ke.

Als een ware butler tankt ‘t Lief alvoor de naft  weer opslaat.

Dit overkomt u alleen maar als ge gehaast zijt: 40 min rijden + 30 min file.

Godzijdank. Een schijnbaar privé zwembad.

Gevaarlijk biologisch afval.

Mezelf opfrissen.

‘t Lief – ik : 1- 0.
Ik weet hoe warm hij het altijd heeft en ben dan zo lief geweest hem toestemming te geven om sandalen te kopen. Hij wist niet wat er hem overkwam. Hij is er nog steeds niet goed van (als of ik zo een kwaad mens ben?).

My all-time favourite fastfood chain!
BBQ  Cheezy Crust, here I come.

Twee stukken later: ontploffingsgevaar.

Huiswaarts & siesta houden.

Merci Flair.

En u?

Zeg nu zelf, dat is een drukke dag, niet? Ik ben van Oost-Vlaanderen naar den Antwerp vertrokken om dan terug te keren naar huis om vandaar dan door Vlaams- Brabant naar Waals-Brabant te gaan. Dat zijn veel provincies op een dag niet? ‘t Was toen trouwens ook snikheet!

Wat was uw laatste uitstap? Waar was dat en met wie? Is het een aanrader? Laat het me weten!

Nail art: Sparkling + weekoverzicht

Deze week is al onverhoopt druk geweest. Maandag kwam Foxy mij vereren met een bezoek, de dinsdag ben ik eerst gaan solliciteren (lees: sterven) en daarna zijn ‘t Lief en ik naar Souks & Sauna geweest in Ninove om helemaal te relaxen. De woensdag ben ik naar mijn eerste “event” geweest en ben er zowaar bijna in slaap gevallen. Gelukkig heb ik andere leuke bloggers leren kennen zodat het toch niet helemaal verloren tijd was. De woensdagavond heb ik mij dan ook nog moeten rushen naar de Kinepolis want we gingen naar Snowwhite & The Huntsman kijken. De Kinepolis had mij zowaar een gratis ticket gegeven voor mijn verjaardag – waar gaan we dat schrijven- dus daar moest ik gebruik van maken. Op datzelfde moment besloot mijn gsm een LJ’ke te doen en mij de schrik van mijn leven te bezorgen.

Donderdag zijn we naar De Haan geweest – u misschien onbekend-, mijn favoriete kustgemeente aangezien het er steeds rustig is in vergelijking met andere badsteden. Daar hebben we een hele dag gewandeld (lees: naar Wenduine en terug), zijn ‘t Lief zijn voeten verbrand, hebben we vijf dode, dikke kwallen gezien én één levende moeten ontwijken. De jungle van de zee! Na het eten van een ijsje en ‘t Lief een wafel – want het was zo warm dat er nog wel een fris wafeltje bij kon- zijn we richting Oostkamp gereden om een eenzame neef te controleren (want ma & pa zijn op reis).

Vrijdag moest ik dan tot de conclusie komen dat er helemaal geen munt in huis is en dat ook mijn vriendin die die avond kwam, geen munt meer had. Ik besloot dan maar het plan B in werking te stellen en ben dan naar de Spar gereden om cava te halen voor mijn eigen mengeling maar godzijdank hadden ze er een verlepte munt plant én godzijdank was er ook nog genoeg rum in huis voor een heel leger van mojito’s te voorzien.

Enfin, die avond vloeide de mojito rijkelijk en dat heb ik de volgende ochtend toch wel een beetje moeten bekopen. Die dag stond er ook nog een girlsmeeting op het programma dus ik moest fris en monter worden. Gelukkig pikte Foxy me thuis op en ging ‘t Lief ‘s avonds mee naar de Kastart waar ik overigens een uiterst heerlijke tagliatelle met hesp, kaas en champignons binnen gespeeld heb. ‘t Lief moest weer interessant doen en bestelde, tegen mijn advies in, een large Kastart spaghetti. En dat ziet er zo uit:

Als referentiepunt raad ik u aan te kijken naar hoeveel van zijn glas verstopt zit achter deze bokaal van pasta, saus en kaas. En nee, hij heeft toch een beetje moeten laten liggen. Maar genoeg over mijn overdruk leven waarin momenteel geen moment me-time past, u kwam naar hier voor een semi- nail art. Ik moet alweer semi zeggen want veel kunst is er niet aan, om tot onderstaande “creatie” te komen.

Sparkling

Het is super easy want je hebt alleen een spons nodig en een glitternagellak. Je lakt je nagels in de kleur die je wilt en daarna probeer je zoveel mogelijk glitters op een stukje spons te krijgen dat je daarna op je nagela aanbrengt. Zo krijg je meer glitter op je nagel zonder er 3 lagen op te moeten smeren. Daarna werd alles geseald met een topcoat van essence.

Maar, eigenlijk had het ook aan mijn linkerhand er zo moeten uit zien:

Dit is met Catrice 300 Be My Millionaire (uit de collectie) onder de glitters waardoor ik het effect wou creëren dat heel de nagel een grote glitter was maar ja…. Te enthousiast beginnen lakken en te laat beseffen dat ik die ene vinger niet mee hoefde te lakken met de essie kleur.

Zoals u ziet groeit mijn pinknagel scheef. Dat is me nog nooit eerder opgevallen maar het enige dat me feitelijk interesseert: kan ik daar iets aan doen? Marielle? Help?

En u?

Wat was het laatste dat u verkeerd had gedaan? Laat het alstublieft iets sappiger zijn dan een verkeerd ingekleurde nagel. Mijn laatste stommiteit was dus mijn gsm uit mijn handen leggen zonder er bij na te denken. Waardoor ik net neerzat in de zaal en zag dat mijn gsm zich niet meer op zijn knusse plaatsje in mijn overvolle handtas bevond. Ik moet er wel bij zeggen ‘t Lief heeft me vrijwel direct gesust en gerustgesteld dat de gsm een me-time momentje had in de auto.

Vierentwintig jaar geleden … + win win win

…werd er een klein meisje op de planeet gezet na een onverwachte keizersnee. Het meisje moest in haast en spoed uit de mama gehaald worden wegens een hele lage hartslag en nood aan zuurstof. Eventjes leek het verkeerd te gaan maar niet veel later plaste datzelfde meisje de weegschaal onder. 49 cm en 2,8 kilo woog het haarloos schepseltje dat al twee weken over tijd was.

Bron

Vierentwintig jaar, 112 cm en 50 kilo later heb ik al wat meer haar en heb ik 21 jaar van mijn leven op de schoolbanken doorgebracht. Ik ben een bril beginnen dragen op mijn achtste maar hoor zo goed dat ik een hondenfluit hoor. Ik heb me tevens ook ontpopt tot een echte leeuw: ik ben extrovert, ken geen schaamte en ben soms ook heel erg luid.

Maar voor mijn ouders blijf ik waarschijnlijk altijd dat kleine meisje dat niet wou eten, haar hiel brak wegens te veel avonturier-escapades, de auto in de gracht reed, de vloer onder kotste, haar eigen voortand uitsloeg en slaapwandelde.

Win win win?

Een verjaardag vieren zonder cadeautjes is een vlieger die natuurlijk niet opgaat. Ik heb al aan zoveel leuke winacties meegedaan dat ik besloot om er eindelijk zelf toch ook eentje te geven. En welke dag is daar beter geschikt voor dan mijn eigenste verjaardag?

In samenwerking met Miss Langhaar mag ik volgend awesome palette weggeven van W7!
Het is het W7 Paintbox 77 palette dat 77 kleuren bevat.

Wat moet je doen?

• Een reactie plaatsen waarin je zegt dat je mee doet.
• Uw allerliefste prinses volgen via Bloglovin, maar dat deed u al, niet?
• Je inschrijven op de nieuwsbrief van de webshop van Miss Langhaar.

Wat mag je doen?

• Volg mij op Facebook (+1 kans) en deel én like het bericht (+1 kans).
• Volg Miss Langhaar op Facebook (+1 kans).
• Wilt u Twitteren (+1 kans)? Dat mag maar dat kan ik niet checken. Dan zal u een printscreentje moeten mailen.

Laat in je reactie achter wat je gedaan hebt, dat maakt het iets makkelijker voor mij.

Wat wordt er van je verwacht?

Dat je ofwel een review ofwel een ooglook maakt met het palette voor mijn blog. Wees niet bang, ik ben niet (al te) veel eisend.

De winnaar zal persoonlijk gecontacteerd worden via e-mail. Dus laat zeker een geldig email adres achter, anders kan ik je niet op de hoogte brengen. De winactie loopt tot en met 5 september en sluit om 23:59. Let the games begin!

Bron Uitgelichte Afbeelding

Een stukje Ijsprinses ontbloot

Dit dametje houdt eigenlijk absoluut niet van tags en andere kettingtoestanden maar elementaire beleefdheid en anderen hun nieuwsgierigheid brengen me wel steeds zover. Nanda wou graag weten wanneer ik de laatste keer gebleten heb en wat voor pizza’s ik eet, ik kan dan ook niet anders dan haar vragen trouw beantwoorden. Ik ben ten slotte een dame.

Heb je huisdieren?
Ru. Ras: een Europese half-langharige kat. Beter gekend als straat-kat-ras. Teistert ons al 7 jaar en denkt dat hij mens is.

Noem 3 dringen op die op dit moment het dichts bij je liggen.
Een bokkepootje, glas water en een azuurblauwe stabilo.

Hoe is het weer op dit moment?
Bewolkt en doef.

Rijd je auto? Zo ja, heb je wel eens een ongeluk gehad?
Natuurlijk rijd ik auto. Ik doe niets liever. Tot nu toe een bijna vlekkeloos parcours. Ik vrees wel dat ik vorige week geflitst ben. Een tikje te snel op de autosnelweg.

Hoe laat stond je vanmorgen op?
Kwart voor 8. Thesis is af dus waarom zou ik me nog haasten?

Wanneer heb je voor het laatst gedoucht?
We hebben thuis geen douche! Past niet in de badkamer. Schuin dak. Dus de laatste keer was dit weekend bij ‘t Lief.

Wat is de laatste film die je hebt gezien?
The Dark Knight Rises. Epic.

Wat staat er in je laatste sms’je?
Aan ‘t Lief: ‘Ja maar die zeep is ook echt wel van belang hoor. Zo zonder jou?’

Wat is je ringtone?
Deze. Eentje die ik niet beu word, al hoor ik hem niet altijd even goed.

Ben je wel eens in een ander land geweest?
Natuurlijk: Nederland, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Spanje, Corsica, Turkije, Marokko, Tunesië, Egypte. En sommige meer dan een keer.

Steeds met het vliegtuig, of toch meestal. En in dit vliegtuig meende ik te sterven. Toen we aan het opstijgen waren in Hurghada, viel  de elektriciteit uit, een alarm ging af en we zaten net in een luchtzak dus je had het vallende gevoel. Ik ben toen tien jaar van mijn leven kwijt geraakt. Ondanks dat ik al veel gevlogen heb, heb ik vliegangst ontwikkeld door de jaren. Enfin, een spektakel was het voor de mede passagiers! Ik heb trouwens iets met vliegtuigen. Ik ben er ooit ook eens bijna gestikt in eentje. Was wel men eigen fout. Ongeveer.

Hou je van sushi?
Net zoals ons Nanda, een keer per jaar is meer dan genoeg.

Waar doe je je boodschappen?
Dat doet mama maar ik speel graag haar chauffeur.

Heb je ooit medicijnen ingenomen om sneller in slaap te vallen?
Ik denk niet dat slaapthee telt?

Hoeveel broers/zussen heb je?
Een broer. En werk dat ik daar met heb.

Heb je een gewone computer of een laptop?
Laptop.

Hoe oud word je op je volgende verjaardag?
24 op 22 augustus.  Je mag mee aftellen met de widget in de rechter kolom. Kaartjes worden trouwens steeds geapprecieerd.

Bron

Draag je contactlenzen of een bril?
Sinds mijn 8 jaar een bril en dat was er toen een van Mickey Mouse. Sinds mijn 18 draag ik ook lenzen. Zoveel makkelijker maar ik heb ook nog steeds een bril want dat staat intelligenter volgens de mama.

Verf je je haar?
Ja. Ik heb zelf een heel lichtbruin peper en zout kleurtje dat rost/blond wordt in de zon. Maar omdat ik er van overtuigd ben dat God me de verkeerde haarkleur gaf, verf ik het al sinds vijf jaar donkerroodbruin. Dat zal hem leren.

Vertel iets over je planning van vandaag?
Vandaag heb ik mijn thesis laten inbinden en veel gemaild én gepiekerd over mijn verdere carrière; welke keuze zal ik maken en wat zal ik in september doen? Straks nog een Witse, zelfs zonder ‘t Lief. Misschien wordt de sms van daarstraks iets duidelijker.

Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
Toen het weer uiterst gezellig was thuis.

Wat is de perfecte pizza?
Een met kaas. Véél kaas. En zonder olijven. He, de Pizzahut BBQ is ook kei lekker. Bible!

Wat vind je lekkerder? Hamburgers of cheeseburgers?
Geen van de twee. Ik moet van beide overgeven. De gedachte alleen al… Geef mij maar kaasfondue. Véél kaas. Mmmm.

Bron

Heb je wel eens een nacht doorgehaald?
Een paar jaar geleden. Vakantiejob als postbode en daarna naar een trouwfeest. Het ging verbijsterend makkelijk.

Wat voor kleur ogen heb je?
Blauw/grijs.

Proef jij het verschil tussen Pepsi en Coca Cola?
Waarschijnlijk niet. Maar ik drink bijna geen Coca Cola en al helemaal geen Pepsi. Cola is vies. Dat plakt zo. Ik drink liever water. Of Gini. Of Schweppes. Of Canada Dry enfin gewoon geen cola.

En u?

Zo u weet maar al te goed wat er met deze kettingmails gebeurt maar ‘t moet net lukken dat ik niet geloof dat ik morgen dood in mijn bed lig als ik dit niet naar 20 mensen doorgeef. Indien u dit stokje (zoals dat in de Vlaamse blogmond klinkt) ook wel overnemen, ga uw gang en breng me op de hoogte. Ik weet ook graag wat er in uw leven reilt en zeilt. Ik ben op en top vrouw (dat schijnt synoniem voor curieus te zijn).

@Deb: de ketting van de uitgelichte afbeelding is dé ketting waar ik over sprak!

La vie après la vie?

Het houdt ons allen bezig ongeacht leeftijd, ras, levensbeschouwing of seksuele voorkeur. Als het er op aankomt gaan we allemaal dood maar… wat ligt er voorbij de grens van het leven? Niets? Een nieuw leven? Een ander soort leven of schuiven we aan God zijn tafel om gezellig rijstpap te eten?

Ladies & gents, hou u vast voor een -langverwachte? – hoog filosofische post.

Waar zijn ze, wat doen ze en bovenal wat zien ze?

Bron

Hoewel ik overtuigd ben dat er wel iets moet zijn, raak ik ook steeds meer overtuigd van het feit dat het zich allemaal tussen mijn oren afspeelt. Onze hersenen zijn een krachtige machine die ons eender wat kunnen doen geloven. Zo ervaar ik sommige dromen als levensecht terwijl ik me er van bewust ben dat ze dat niet zijn. De mate waarin ik de bijna-dood ervaringen dus nog geloof, vermindert steeds omdat de meeste er op voorhand van uit gaan dat het wel iets met een tunnel en/of licht te maken heeft.

Bovendien, hoe langer en meer ik de documentaires bekijk over het heelal, hoe meer ik overtuigd raak dat er overal wel een wiskundige bewerking achter te vinden is. Zo zou de Big Bang de oorzaak zijn van een botsing met een ander heelal (Brane theorie, van Membrane) dat zich in een andere dimensie bevindt die we niet kunnen zien. Uit mijn mond klinkt dat ongeloofwaardig maar als ik de wetenschappers bezig hoor, word ik helemaal warm voor deze theorie.

Bron

Misschien gaat onze geest ook naar een dimensie die we nog niet kunnen waarnemen? Zou dat een aannemelijke deductie zijn?  Hoewel ik daar ook aan twijfel als ik terug denk aan mijn operatie voor mijn wijsheidstanden. Van zodra de verdoving toe sloeg, was mijn bewustzijn weg. Ik was er niet. Het was anders dan slapen. Er was niets dan niets. Het was – voor mij- zeer eng achteraf. Dus dood is waarschijnlijk verdwijnen in het niets?

Of gelooft u eerder aan een gezellige rijstpaptafel? Indien u gelooft aan de hemel of een hiernamaals bestaat er dan ook een plek voor “slechte” mensen? Bestaat er een tunnel die leidt naar de lavastromen in het diepste van de aarde? U weet het misschien niet maar een klein aantal van de bijna-dood-ervaringen zijn effectief negatief. Het hoeft niet allemaal rozengeur en maneschijn te zijn.

Bron

Of reïncarneren we toch? Was ik in mijn vorige leven Cleopatra of een misschien eerder een seriemoordenaar als ik mijn dromen moet geloven? Zal de wetenschap ooit te weten komen wat er na de grens van het leven ligt of zal dat eeuwig gevuld worden door fantasie die zoveel eeuwen geleden vloeide en in nu in het best verkochte boek ter wereld staan?

En u?

Wat denkt u dat er gaat gebeuren? Gelooft u in de hemel zoals die ons door de vele kerkelijke vaders beschreven wordt? Wilt u begraven worden? Gecremeerd? Worden uw organen gedoneerd?  Gelooft u aan aliens die ons komen halen? Of bent u meer te vinden voor een van de 14 (of waren het er 15) dimensies? Vertel het me, ik ben doodcurieus!

Bron Uitgelichte Afbeelding

Nail Art: Dotted + Bonus Swatch

Verwacht geen blitsende verhaal of een rode draad. Deze post bevat enkel wat eyecandy – toch voor diegene die graag een nagellakswatches zien. Voor de anderen, helaas pindakaas maar ik ben er zeker van dat u het ongetwijfeld nogmaals overleeft. Ik beloof snel nog eens een blog met inhoud en ik kan toch niet iedere dag op ‘t Lief zijn kap zitten, n’est ce pas?

Rimmel- 400 Blue Vogue

Toen ik een maand geleden in het Kruidvat, met Foxy, op het punt stond een Essie nagellak mee naar huis te nemen, zag ik -godzijdank op tijd- dat er een actie was: 2 Rimmel nagellakken voor 8 euro. Dat is oftewel een gratis ofwel twee aan de helft van de prijs (anders waren ze beide €7.99). U kent dat wel, u komt thuis en pas dan zal u zien dat er een actie was. De snoodaards van een winkeliers!

Met een beetje spijt legde ik het Essie lakje terug en nam ik mijn ouwegouwe nagelverharder mee. Als tweede uitverkorene koos ik voor Blue Vogue, een prachtige diepblauwe lak met een hele fijne shimmer:

Cadeau krijg je ook een fantasietje dat ik hier gespot had bij Christel. Niets breathtaking of course maar ik vond het leuk om te doen. Dit is trouwens een samen werken van The Color of Minnie & Blue Vogue overgoten met de essence Quick Drying topcoat. Het gaf net dat ietsje meer aan een doodgewone nagellook.

Het bleef drie dagen maar de tipwear begon dan toch wel al op te komen. Kan ook liggen aan het feit dat mijn wijsvingernagel een paar dagen erna er de brui aan gaf – egoïst!

Sinful Colors – 137 Pink For Ever

Om de een of andere reden was ik absoluut overtuigd dat deze Pink Gum heette maar ik weet wel van waar ik dat haal. Ik was al een tijdje op zoek naar een roze bubblegum nagellak en alzo zullen mijn hersenen in de knoop geraakt zijn. Enfin, dat gebeurt vaker wel eens dus niets nieuws onder de zon.

Je betaalt in de Di €5.95 voor een flesje van 15ml. Dat is op zijn zachtst gezegd rijkelijk. Voor een zelfde flesje van Catrice zou je €3.7 betalen. Pink Gum Pink For Ever doet hier neon aan maar dat hangt af van de belichting. Eigenlijk is dit het ‘echte’ kleur, maar zonder een blauwe filter kwam ik er maar niet aan toe. In de zon lijkt het een neonkleur maar zelfs op de bovenste foto zit een blauwe filter. Neon of minder neon. This is my cup of tea.

Mijn eerste flesje maar het zal niet mijn laatste zijn -de volgende is al beslist en staat als eerste te pronken in mijn Style Journal Wishlist. De lak blijft drie dagen zitten zonder tipwear, zonder topcoat!

En u?

Durven uw hersenen ook wel eens in de knoop te slaan bij het onthouden van namen? Of zijn dit de eerste tekenen van ouderdom die zich beginnen te vertekenen? Misschien moet ik maar nog een agenda en/of kalender aanschaffen?