Nee

Ik leef. Daar verschiet u van, ik weet het.

De redactie is met vakantie en naar mijn gevoel gaat dat zo nog wel even door gaan. Ik heb gewoon geen zin, laat staan veel fut om tijd te steken in een blog. Ik woon nu al een tijdje alleen en daar geniet ik van. Ik ben gelukkig en alles verloopt goed. Ik heb ook terug werk tot de paasvakantie, weliswaar vooral betaald naar mijn Bachelor maar ik heb gewoon werk. Als beginnende leerkracht moet je daar ook al blij met zijn.

Natuurlijk is mijn liefde voor make-up en geld uitgeven niet mee geluwd. Zo trakteerde ik me recent nog op een MK portemonnee, ging ik naar de Flair Shopping Day en puilt mijn kast nog steeds uit van de kleren en schoenen. Natuurlijk heb ik nog steeds nooit iets om aan te doen.Michael Kors  Continental Logo Wallet

Ik zeg geen vaarwel, maar ik heb geen benul wanneer ik terug keer. Waarschijnlijk duurt dat nog wel lang, tenzij ik het straks opnieuw voel kriebelen. Laat ik wel zeggen dat ik fysiek moe ben. Uitgeput met momenten. Mijn ijzer staat laag en tegen dat het 19 uur is, lig ik te vechten tegen de slaap. Tegen 20 uur lig ik dan effectief te slapen.

Een huishouden runnen, werken, uitgaan en een kuisziekte combineren met elkaar is blijkbaar met momenten te veel gevraagd van mijn lichaam. Ik moet dus gewoon recupereren, dan gaat alles van zelf gaan, niet?

Ik mis u en ik hoop dat het met uw leven wat vlotter gaat. Ik ga nu nog wat strijken. Gelukkig heb ik de berg gisteren al voor een groot stuk bedwongen. En zoals het een echte vrouw betaamd zal ik tussendoor ook nog een lekkere menu maken.

Les 5: Hoe enerveer je je lief?

Living Room Interior Design Styles

Ja. Ik verhuis. Veel te plots naar mijn planning maar ondertussen heb ik er – min of meer – vrede met gesloten. Meer zelfs, ik heb het niet alleen geaccepteerd, ik kijk er hoe langer hoe meer naar uit. Het contract is getekend, de meubels zijn besteld (en gelukkig bijna allemaal in stock), volgende maand komt de verhuis. Eindelijk alleen. Met twee. Maar…

Hoe ik die dag(en) stressloos ga overleven weet ik nog niet. Er bestaat geen planner die me enige rust zal brengen in de onoverzichtelijke hysterie die voor gewone stervelingen gewoon verhuis heet. Het enige dat ik mezelf voorhoud, is dat ik krokusvakantie heb. Ik heb tijd. Ik ga het kunnen, zélfs zonder vierkante tafel of turquoise tapijt. En daar begint mijn eerste verhaal.

De ingrediënten

Men neme een overvolle IKEA op een gewone zaterdagmiddag. Een IKEA waar je, om parkeerplaats te vinden, uiteraard dertig keer moet rondrijden door smalle gangen dankzij auto’s die daar al helemaal niet horen te staan. Dat alleen al is genoeg om mij tegenwoordig slecht gezind te krijgen. Ik haat de IKEA. Zéker tijdens de niet-office hours!

Voeg daar aan toe een kordaat Lief die bovendien ook de budgettouwtjes stevig in handen houdt (applaus). Mix beide met mezelf. De eeuwige en immer charmante twijfelaarster. Nog een snuifje huilende kinderen en het recept voor Doomsday is compleet.

Onweersgehalte bij binnengaan IKEA: *** (op een schaal van 5 uiteraard)

Scène 1: De schoenenkast

‘t Lief heeft al uitgemaakt dat het

  • niet veel mag kosten
  • veel schoenen moet kunnen uitstallen
  • en liefst in de typische bachelorstijl (lees veel staal en wat zwart rubber)

lelijk schoenenrek

Bron

Ik

  • heb geen flauw idee wat ik wil buiten dat het niet zo een stalen rek wordt
  • weet dat ik liever € 100 meer spendeer aan iets mooi dan € 20 aan een doorn in mijn oog

Wat gebeurt er? Er wordt vleitig van de ene kast naar de andere gesprongen. Het Lief met een hele verdediging pro het afschuwelijke schoenenrek en ik met een gezicht dat steeds meer op onweer komt te staan omdat ik geen heel epistel kan afsteken waarom ik nu niet die ene kast graag zie. Na een -wat leek- half uur te aanhoren dat mijn favoriet voor hem lelijk is én te duur in vergelijking met, druip ik af. Ik heb al geen zin meer in het schoenenrek en al helemaal geen zin meer in een verdediging.

Maar dan komt het. Het Lief:” Ja, neem die kast dan mee. Ik ben geen moeilijke mens, kies maar.” Nu het kan wel zijn dat mijn vriend inderdaad mij het meeste laat kiezen, tegen dit kan ik niet. Dertig keer ‘nee’ zeggen en dan uiteindelijk ‘ja’ zeggen om niet langer achter een schoenenrek te moeten zoeken…

Onweersgehalte: ****

Scène 2: De voorraadpot

Het Lief

  • is een stukje verder de boel aan het verkennen

Ik

  • zie iets staan dat op mijn lijstje staat en
  • denk “aha, dan kan ik toch misschien iets schrappen” gevolgd door
  • “Oh, cool. Oldskool voorraadspotten” en terwijl ik me draai
  • “Oh nee. Moderne potten.” Aangevuld door
  • “Ga weg bleitende peuters.”

em.header.eva_solo.voorraadpot

Bron

Beeld u in. Ik sta aan het rek van de voorraadpotten. Links staan moderne varianten, rechts staan zo typisch jaren ’50 potten. U weet wel met zo klemmetjes. Het Lief komt bij me staan, kijkt en knikt. Ik neem een vast bekijk het grondig. Het Lief begint met zijn -reeds gebruikelijke én onstopbaar – kruisverhoor: “Hebben we dat nu al nodig? Voor wat hebt ge dat eigenlijk nodig? Waar gaat ge dat stellen? Hoeveel moet je er hebben? Dat is toch niet nodig? Er zijn belangrijke zaken die we moeten zoeken (nvdr, zoals een schoenenkast).”

Na twintig keer van pot te verandering en het Lief duidelijk te maken dat ik knetter kom van zijn gedrag – terwijl ik weet dat winkelen met een twijfelaar absoluut niet plezant is- houdt hij gewoon de zak open telkens ik iets vastpak. Gewoon een teken om te zeggen:” Smijt het er maar in, we pakken het wel mee.”

Maar ook dat soort gedrag maakt mij niet gelukkiger. Gevolg onweersgehalte ***** (jaja, 6 sterren!)

Afsluiter

Het zal u dan waarschijnlijk ook verbazen dat we zowel een tapijt vonden (weliswaar niet het turquoise waar ik zo van droomde, turquoise is blijkbaar niet in in de tapijtenmode) als nachtkastlampjes. Nog zoiets waarvoor ik meerdere keren heb moeten vechten want: “Ja maar, wij hebben toch beide een nachtkastlampje?”

En u?

Tell me, gaat dat er bij u ook zo aan toe? Ben ik echt zo onuitstaanbaar? Ik verdenk de IKEA. En die bleiters. En het gebrek aan parking. En de overload aan keuze.

Wat denkt u?

Bron uitgelichte afbeelding

First I was afraid, I was petrified…

Winter-Spring_Wallpaper_niopo

Lieve lezers, brace yourselves want u kan binnenkort weer met een gerust hart al mijn scheve beschaatsingen lezen zoals tevoren. De bovenkamer is langzamerhand terug op volle toeren aan het draaien en ook de kabouters, mijn persoonlijk slaafjes, zijn klaar om u terug te verwelkomen.

De kerstvakantie mag dan absoluut niet aangevoeld hebben als vakantie, ze is achter de rug en ook de psychologische knop is gelukkig net in tijd omgedraaid om 150 enthousiaste leerlingen opnieuw te verwelkomen voor (meestal) hun allerlaatste semester middelbaar.

We staan, net als die leerlingen, in onze startblokken, we keren terug met een absoluut niet beauty-gerelateerde post (of vijf) en gaan scheentjes-schoppen niet uit de weg. Het heeft lang genoeg geduurd. Binnenkort kan u zich wagen aan deijsprinses 2.0 die een inboedel rijker is en heel wat centjes armer. Een ijsprinses die face-to-face kwam te staan met haar autistische trekjes, angst voor verandering en onoverkomelijke keuzes.

Het is een ijsprinses die zowaar staat te popelen om u al dat nutteloos nieuws mee te delen.

Maar…

…de enige vraag die rest, bent u er klaar voor?

Bron uitgelichte afbeelding

Welke vijs bent u kwijt?

Jimmy De Taeye 12-06DSC_4573_vuurwerk_1000sharp-002

Ik ben rationeel.

Koud. En koel.

Berekend. Maar ook een furie.

Ik laat me niet (mis)leiden door mijn emoties.

En toch…

Mijn wereld staat op zijn kop. Het liefst van al zou ik wegkruipen in een klein hoekje. Ik voel me als een kat in het nauw gedreven en weet geen blijf met mezelf. Ik lig in de knoop met mezelf, ik versta mezelf niet meer en kan niet verwoorden wat er mis is. Hoe kan ik dan verwachten dat iemand anders mij wel verstaat?

Als er iets is dat ik wens voor het nieuwe jaar is dat ik beslissingen kan (leren) nemen. Momenteel kan ik dat niet, ik heb dat nooit goed gekund, vooral omdat ik bang ben dat ik de verkeerde zou maken met alle gevolgen van dien. In mijn boek is er geen plaats voor falen en dat speelt een heel grote rol in dit alles.

Ik krijg de woorden zelfs niet over mijn lippen en voel me zo overrompeld dat het vaak eindigt in een apathische bleitbeurt.

Als er dus ergens een hoek af is aan mij dan is het wel op dat gebied én niet kunnen omgaan met een nieuwe omgeving. Onbewust probeer ik veranderingen, grote veranderingen, tegen te houden en het beseffen en het toch niet kunnen tegenhouden is verschrikkelijk. Niemand kan me redden. Hoe dramatisch het mag klinken, zo voelt het. Ik ben mijn grip kwijt op de werkelijkheid en mezelf.

Vandaar de reden van de radiostilte. Ik lig te veel in de knoop met mezelf om aan andere dingen te denken. Jullie moeten jullie geen zorgen maken, onkruid vergaat niet. Ik moet gewoon eerst innerlijke rust vinden voordat ik mezelf weer ten volle er tegen kan gooien.

Maar u!

U kan mij een klein beetje gelukkiger maken mocht u mij vertellen welke vijs u door de jaren heen kwijt geraakt bent. Ik kan toch niet alleen zijn met zo een mankement?

Bovendien wens ik jou, lieve lezer, alles wat jouw hartje verlangt voor het nieuwe jaar inclusief veel geld en een goede gezondheid! Geniet van de laatste jaren van 2012. We zien elkaar opnieuw volgend jaar!

Bron uitgelicht afbeelding

Volwassen worden: een stappenplan

growing-up-spiritually-0012

Laat ik beginnen met uiterst heugelijk nieuws: ik heb zowaar een fulltime job tot het einde van het schooljaar! Ja! Tot september 2013 hoef ik mij niet direct zorgen te maken én dat is zo goed als een unicum in de wereld van de beginnende leerkrachten. U mag mij dus best haten als u in een minder aantrekkelijk schuitje zit. Maar dit is volgens mij de beloning voor al die pech die ik vorig jaar heb gehad met mijn thesis.

http://data.whicdn.com/images/44984410/tumblr_meeju9JYBp1rcbeh3o1_500_large.jpg

Ik ben over the moon want ik heb de allerleukste leerlingen, die mij trouwens écht graag hebben, moet helemaal niet ver pendelen met de bus en zal al mijn vakanties betaald krijgen! Bovendien lijkt het probleem van mijn loon trouwens ook van de kaart, alweer een opluchting.

School: over & out

Na éénentwintig jaar (zeg maar een kwart van mijn leven!) op de schoolbanken te hebben doorgebracht, is dat hoofdstuk eindelijk afgesloten. Dat heeft van mij toch wel een ander mens gemaakt, zo heb ik veel minder zorgen en stress. Het had natuurlijk ook twintig jaar kunnen zijn, had ik niet een jaar in het hoger onderwijs “verspeeld” maar ik heb er uit geleerd én dat is uiteindelijk het belangrijkste. Ik heb er eigenlijk echt geen spijt van. Ik was niet klaar voor hoger onderwijs, ik was niet volwassen genoeg. Punt.

21 jaar = 3 kleuterklas + 6 jaar lager onderwijs + 6 jaar secundair onderwijs + 1 jaar verkwist + 3 jaar hoger onderwijs + 2 jaar universiteit.

Dat op zich al is een hele prestatie. Krijg ik hier geen Award voor? Nee? Echt niet? Want het is opmerkelijk dat ik het eigenlijk allemaal overleefd heb. Als ik er bij stil sta, ik was niet goed in wiskunde, noch in fysica, geschiedenis was een ramp na de ME en economie lag me ook al niet. In Nederlands blonk ik ook niet uit en aardrijkskunde deed ik ook niet graag….

http://static.someecards.com/someecards/usercards/1340050882014_3068657.png

Traviata

Nu school voorbij is, moeten er centjes verdiend worden. En met alle geluk in de wereld moet ik mij even geen zorgen meer maken. Mijn mini-carrière is tot dus zover eentje om van te dromen: twee weken interim die 7 weken werden en nu een 9-week durende interim die tot het einde van het jaar verlengd is. Te mooi om waar te zijn. En pas op, als toetje mag ik ook nog eens drie dagen mee naar London! Par-tay!

http://data.whicdn.com/images/45003388/tumblr_med18kHk2h1rmuffwo1_500_large.jpg

En na werken komt…

Alleen wonen. Het Lief zaagt mij pakweg het laatste jaar de oren van mijn hoofd om te verhuizen en ik heb (wijselijk?) de boot weten af te houden. Ik ging niet samenwonen zolang er geen centjes binnen kwamen, vaste, maandelijkse centjes wel te verstaan. Géén interim van 2 weken hier en 3 weken daar. Dat is allemaal zo onvoorspelbaar en aangezien ik nog een wachttijd lopen heb…

tumblr_mcgiq9rq5h1rdszxbo1_500_large

Bovendien wou ‘t Lief direct kopen en dat zag ik dan alweer helemaal niet zitten, maar een recent dagje IKEA heeft ervoor gezorgd dat hij plotseling helemaal akkoord was met huren zonder dat ik met deuren hoefde te slaan. Maar vanaf volgend jaar wil ik wel mijn eigen stekje. Of wat ik wil zeggen, ‘ons nestje’. Adieu mama et papa. Het heeft lang genoeg geduurd, dit vogeltje wil uit het nest vliegen!

En dan/ u?

Met kindjes en die hele bedoening, daar ben ik nog niet met bezig. Ook of ik dat ooit wil is me een even groot vraagteken. Maar waar u wel een antwoord op kan geven is in welke fase zit u in? Bent u een studerende twintiger, vrije dertiger die alles op een rijtje heeft, een hippe veertiger die aan kinderen denkt,… Wat mag het zijn? Heeft u wilde plannen voor later? Of laat je het liever komen zoals het is?

Share it!

Bron uitgelichte afbeelding

Wat als jij een brief naar jezelf kon schrijven?

future_city_from_above

Toen ik in het laatste jaar van mijn middelbaar zat, nam heel de klas deel aan een leuk initiatief. Iedereen kreeg een enveloppe en daar moest je je adres opschrijven. Daarna kregen we het hele lesuur om kleine boodschappen naar onszelf en naar anderen te schrijven. De brief zou pas na een jaar gepost worden.

Ik herinner me nog dat ik de brief uit de brievenbus griste en mij verwonderde over het handschrift. Ik zou toch geen brief naar mezelf posten en dat vergeten zijn, zeker? Ik was de brief dus helemaal vergeten tot ik hem opendeed en een reeks kleurrijke briefjes tegenkwam van lang vervlogen klasgenoten en ook van het Lief, die me vertelde wat voor mooie korte rok ik aanhad.

Bron

Ik heb er toen echt van genoten om die berichtjes uit het verleden terug te lezen en heb die briefjes nog steeds in de oorspronkelijke enveloppe zitten. Natuurlijk schreef ik een paar uiterst puberale en onnozele vragen neer naar mezelf zoals “heb je een lief”, “wat studeer je nu”, “ben je nog steeds vrienden met…” en uiteraard ook “hoeveel piercings heb je nu?” Laat ik duidelijk zijn, mocht ik geen leerkracht zijn dan had ik er wel een paar die zich niet in mijn oren bevonden. Maar vrees niet, stretchers enzo, dat is niets voor mij. Ik wou één in mijn kin en één tussen mijn borsten en misschien wel een op mijn rug. Maar bon, daar kan ik alleen van dromen.

Future Me!

Via Greet kwam ik op het idee om nogmaals een bericht naar mezelf te sturen in de toekomst. Dat kan je doen via FutureMe.org, een website die je toelaat een mail naar je adres te sturen op eender welke datum in de toekomst. Easy en snel en zo leuk om te ontvangen!

Bron

Uiteraard vroeg ik vragen zoals “woon je nu al alleen”, “ben je nog steeds met het Lief”, “ben je toevallig zot en zwanger”, “waar werk je”… Ook vertelde ik kort over de situatie waarin ik mij huidig bevind en die kan je als volgt samenvatten: interim nummer twee, Engels – Nederlands – IO, zagend Lief, drang eigen nest, centjes verdienen.

Ik heb – denk ik- gekozen om binnen een jaar het mailtje te ontvangen en ik hoop dat ik het tegen dan helemaal vergeten ben, nog steeds hetzelfde email adres heb en uit de lucht val (én nog steeds samen ben met het Lief anders wordt het een tikkeltje pijnlijk).

En u?

Fantastisch idee niet? Gaat u een berichtje naar uzelf sturen in de toekomst? En indien ja, kan u enkele sappige vragen delen in de comments?

Bron uitgelichte afbeelding

Angry Woman Strikes Again!

Verlaten station hoogovens Duisburg-Noord

Laten we de messen even slijpen. Boosdoener van dienst is een dienstverlener. Een zeer grote dienstverlener die elke dag opnieuw duizenden mensen in ‘t zak zet. Een organisatie die duizenden mensen kwaad maakt en duizenden in de kou laat staan of verveelt met tegensprekende informatie.  Ik heb het dan ook over niemand minder dan de grootste nagel aan mijn doodskist, uw applaus voor: de nmbs.

Ik heb een idee, laten we nog ne keer staken!

Om de reizigers een plezier te doen, uiteraard. Het probleem is het volgende -voor zover dat gehakketak nog te volgen is voor een apolitiek persoon, kon ik maar op mezelf stemmen: nagellak voor iedereen! Het personeel wil één overkoepelend bedrijf en niet drie verschillende takken (reizigers, transport en infrastructuur) terwijl de grote bazen twéé bedrijven willen (vraag me niet hoe die er moeten uitzien).

Als oplossing van de vakbonden, lijkt er iedere staken uit de bus te komen. Want dat lost alles op, ja! Zo heeft de trein nu ongeveer een kleine 15 keer (ja, vijftien!) gestaakt in de voorbije twee of drie jaar. Daar ik al zes jaar van mijn leven trein heb ik daar meer dan genoeg van. Ik kan u niet zeggen hoe groot de drang is om eens iemand een djoeffe van formaat te geven op zijn verkeerd redenerend hersenpan. Ik ben dat staken, dat vast zitten, dat wachten meer dan kotsbeu. Hoort u dat nmbs, kotsbeu!

Mocht de trein op andere dagen nu nog op tijd rijden, zou ik er misschien wat meer begrip voor kunnen opbrengen, maar seriously! Er is altijd vertraging. Altijd!

Ik betaal voor een abonnement, ik kan dan nog niet altijd zitten en sta geregeld als een sardien tegen twintig andere zuchtende en puffende mensen, laat staan luidruchtige kinderen geplakt. Maar wat ben ik blij dat ik nu even niet de trein nodig heb om op mijn werk te raken.

De Lijn

Maar ook De Lijn heeft gebreken. Want een perfecte wereld zou te saai zijn, nietwaar? Twee keer sta ik ‘s ochtends tussen puberende, luidruchtige en overactieve kinderen. Met de nadruk op staan want zitten, zit er niet meer in eenmaal de bus mijn halte bereikt. Bovendien is het een oude bus maar dat zou me niet storen mocht die bus uit twee delen bestaan, maar neen, stampvol. Iedere keer. En iedere keer maar een deel.

Dat ze me dan een sta-abonnement verkopen. Dan valt er nergens over te klagen en te zagen. En dat ze eens vragen om stilte op de bus. Zeker op het onmenselijke uur in de ochtend. Ik ben geen ochtendmens dat roepen en tieren kan verdragen. Ik word daar ambetant van en krijg agressieve neigingen.

En u?

Bent u ook al vaak gejost geweest door het openbaarvervoer in uw apenland? Deel uw frustraties, gooi het in de groep en ik zal mij met plezier laten meedrijven met uw woede! Daar ben ik namelijk een krak in.

Bron uitgelichte afbeelding