Omdat mijn blogmama en andere waarschijnlijk wel benieuwd zijn naar hoe dat is aan de andere kant van de bank staan, heb ik hier een kleine greep uit het dagelijkse leven…
Mevrouw, ik ga u voor de rechter slepen.
Ah ja? Ik ga u een fameuze straf geven. Gevolgd door panische blik.Mevrouw, wilt u onze engel zijn?
Euh, dat zal moeilijk gaan. Speel zelf maar voor engel.Mevrouw, hoeveel schoenen heeft u?
Euh… – panic: kijken ze zo nauwgezet.Mevrouw, wilt u kinderen?
Ik heb al genoeg met jullie hoor.
“Yo, mevrouw!” Wablief?
Ik merk dat de meeste leerlingen mij nog ergens zien als levensgenoot. Dat ondervind ik onder andere door de smiley’s in e-mail berichten, het feit dat ze mij uitgebreid willen betrekken bij wie verliefd is op wie en dat ze mij ook vertellen welke leerkrachten ze absoluut niet fijn vinden. Vind ik dat erg? Wel, natuurlijk niet. Gelukkig -hout vast houden- hebben ze mij liever maar dat zal zeker niet komen door het feit dat ik niet streng ben.
Het lijkt me wel, hoe strenger hoe liever ze je hebben. Een paradox die ik in mijn stage meerdere malen aan de levende lijven heb ondervonden. Hoe vaak ik niet op evaluaties van leerlingen las: “Mevrouw, u mag gerust veel strenger zijn. Dat zouden de lessen veel aangenamer zijn!”
Spelling
Ze bedoelden vast niet dat ik streng moest zijn met punten maar ook dat ben ik. Te laat? Nul. Typex? Nul. Niet op papier? Nul. Werdt? Min één voor spelling. Ondertussen las ik al drie keer “werdt” en een paar keer “wordt je”. What happened? Ik ben lang geen grammarnazi zoals dat in populaire taal genoemd wordt maar “werdt” met -dt… Daar kan ik geen compassie voor opbrengen. Net zoals zinnen die niet beginnen met een hoofdletter of eindigen met een punt.
En als ze niet akkoord zijn zeg ik steeds: Do I look like I care? Dat klinkt misschien hard en onterecht maar ik zeg dat alleen bij diegene die denken dat ze een discussie moeten winnen met mij. Er zijn er een paar die me al vertelden: “Dan ga ik naar de directeur” waarop ik steevast antwoord: “Be my guest. En ah, je komt niet binnen volgende les als je je straf niet maakt.”
Ze zijn mondig, I tell you. Té mondig. Vooral als mama en papa al aangeven dat ze er geen blijf met weten. Ik moet ze dan wel in het gareel houden? Gelukkig zijn er genoeg sonnetten van Shakespeare voor iedereen.
Interims
Toen ik afgestudeerd was, was ik er van overtuigd dat ik geen werk ging vinden. Dat heeft een grote meerderheid voor. Ik was dan ook verrast dat ik drie dagen voor school begon werk had voor minimaal twee weken. Die twee weken zijn ondertussen zeven weken geworden en komen nu tot hun einde.
En wonder boven wonder, heb ik alweer een andere interim te pakken zonder er zelfs een vinger voor uit te steken. Bovendien sluit deze nieuwe interim naadloos aan op de oude. Ik weet dat dat geluk is. Heel veel geluk. Ik wou dat Foxy bijvoorbeeld evenveel geluk had, want zij verdient dat. Maar ik kan nog steeds niet toveren.
En u?
Hoe gaat het bij u op uw werk? Het komende weekend wordt het weer zweten aangezien ik in plaats van 16 uur naar 19 uur ga gaan. Ik zal vooral Engels geven maar nog steeds Nederlands en ook een nieuw vak Integrale opdrachten. Ik ben benieuwd en hoop dat lesgeven even vlot gaat als op mijn eerste school!
