Mevrooouuuw?

Omdat mijn blogmama en andere waarschijnlijk wel benieuwd zijn naar hoe dat is aan de andere kant van de bank staan, heb ik hier een kleine greep uit het dagelijkse leven…

Mevrouw, ik ga u voor de rechter slepen.
Ah ja? Ik ga u een fameuze straf geven. Gevolgd door panische blik.

Mevrouw, wilt u onze engel zijn?
Euh, dat zal moeilijk gaan. Speel zelf maar voor engel.

Mevrouw, hoeveel schoenen heeft u?
Euh… – panic: kijken ze zo nauwgezet.

Mevrouw, wilt u kinderen?
Ik heb al genoeg met jullie hoor.

“Yo, mevrouw!” Wablief?

Ik merk dat de meeste leerlingen mij nog ergens zien als levensgenoot. Dat ondervind ik onder andere door de smiley’s in e-mail berichten, het feit dat ze mij uitgebreid willen betrekken bij wie verliefd is op wie en dat ze mij ook vertellen welke leerkrachten ze absoluut niet fijn vinden. Vind ik dat erg? Wel, natuurlijk niet. Gelukkig -hout vast houden- hebben ze mij liever maar dat zal zeker niet komen door het feit dat ik niet streng ben.

Het lijkt me wel, hoe strenger hoe liever ze je hebben. Een paradox die ik in mijn stage meerdere malen aan de levende lijven heb ondervonden. Hoe vaak ik niet op evaluaties van leerlingen las: “Mevrouw, u mag gerust veel strenger zijn. Dat zouden de lessen veel aangenamer zijn!”

Spelling

Ze bedoelden vast niet dat ik streng moest zijn met punten maar ook dat ben ik. Te laat? Nul. Typex? Nul. Niet op papier? Nul. Werdt? Min één voor spelling. Ondertussen las ik al drie keer “werdt” en een paar keer “wordt je”. What happened? Ik ben lang geen grammarnazi zoals dat in populaire taal genoemd wordt maar “werdt” met -dt… Daar kan ik geen compassie voor opbrengen. Net zoals zinnen die niet beginnen met een hoofdletter of eindigen met een punt.

En als ze niet akkoord zijn zeg ik steeds: Do I look like I care? Dat klinkt misschien hard en onterecht maar ik zeg dat alleen bij diegene die denken dat ze een discussie moeten winnen met mij. Er zijn er een paar die me al vertelden: “Dan ga ik naar de directeur” waarop ik steevast antwoord: “Be my guest. En ah, je komt niet binnen volgende les als je je straf niet maakt.”

Ze zijn mondig, I tell you. Té mondig. Vooral als mama en papa al aangeven dat ze er geen blijf met weten. Ik moet ze dan wel in het gareel houden? Gelukkig zijn er genoeg sonnetten van Shakespeare voor iedereen.

Interims

Toen ik afgestudeerd was, was ik er van overtuigd dat ik geen werk ging vinden. Dat heeft een grote meerderheid voor. Ik was dan ook verrast dat ik drie dagen voor school begon werk had voor minimaal twee weken. Die twee weken zijn ondertussen zeven weken geworden en komen nu tot hun einde.

En wonder boven wonder, heb ik alweer een andere interim te pakken zonder er zelfs een vinger voor uit te steken. Bovendien sluit deze nieuwe interim naadloos aan op de oude. Ik weet dat dat geluk is. Heel veel geluk. Ik wou dat Foxy bijvoorbeeld evenveel geluk had, want zij verdient dat. Maar ik kan nog steeds niet toveren.

En u?

Hoe gaat het bij u op uw werk? Het komende weekend wordt het weer zweten aangezien ik in plaats van 16 uur naar 19 uur ga gaan. Ik zal vooral Engels geven maar nog steeds Nederlands en ook een nieuw vak Integrale opdrachten. Ik ben benieuwd en hoop dat lesgeven even vlot gaat als op mijn eerste school!

Bron uitgelichte afbeelding

Afstuderen, voor de tweede keer.

Wakker worden met de sms van ‘t Lief  “Koosnaam opstaan!” is heel erg verdacht. Terwijl ik direct in de aanval ging dat ik dood -maar echt dood²- moe was van zowel het lichtjes saai en vermoeiend werk op zaterdag en de 60 km fietstocht door regen, zon en veel wind merkte ik aan mijn gsm dat ik nog berichten binnenkreeg. Ik ging er van uit dat het nog meer wordt-toch-wakker-smsen waren.

Niets, my loves, bleek minder waar:

Volgens mij staan uw punten er al op. Ge zijt voor alles er door!? Proficiat! Kijk eens!
- ‘t Lief

U heeft er misschien overgelezen maar dat vraagteken, daar lach ik niet mee. Zijt ge het dan niet zeker? Eh?! Trouwens ik had mijn punten pas woensdag verwacht -bleek zelfs dat ze er al van zondag op stonden terwijl niemand de zondag werkt! Enfin, in paniek naar ‘t Lief gebeld – al hyperventilerend want hij was het blijkbaar niet zeker? – en ondertussen mijn laptop verwensen dat die blijkbaar ook pas wakker was.

U denkt misschien dat ik mij aanstel maar ik geloof nooit dat ik geslaagd ben tenzij het zwart op wit staat. Ik ben diegene die vreest voor het ergste en dan meestal redelijke punten haalt (maar niet altijd natuurlijk). Ik ben een stresskip die niet in zichzelf kan geloven maar aan de andere kant voel ik mij wel redelijk smug wetende dat ik straks, in september, met onderscheiding kan afstuderen.

Maar eind goed al goed, ik ben voor alles geslaagd en dat is het belangrijkste. Alleen moet ik nu nog mijn thesis af krijgen. Daar zal  nog veel werk in kruipen maar dat wordt regelmatig gecontroleerd dus ik zou het vreemd vinden moest dat plots slecht uitvallen. Trouwens, mijn prof is fabulous! Het gaat trouwens over het leesprobleem van de studenten Engels aan de Universiteit Antwerpen. very fascinating!

“Tot onze spijt moet ik u echter meedelen…”

Was het maar zo makkelijk.

U raadt het al, gisterenavond nog heb ik gelijk een gek e-mailadressen samengezocht op de website van de overheid en heb ik zowaar iedere school in Oost- & West-Vlaanderen, Antwerpen en Brussel gemaild. Vandaag heb ik al twaalf keer het deksel op mijn neus gekregen. Niet dat ik had verwacht dat de eerste prijs ging zijn want het is juli en niet alle scholen hebben al zicht op de mogelijke problemen die zich 1 september voordoen, dat zien ze maar 31 augustus plots maar ik vraag me af of ik überhaupt voor september werk vind…

Is er dan niemand die mij wil? De meest fantastische collega? Ik kan niet alleen lesgeven maar ook uw nagels doen?! Multi-functioneel, flexibel én inzetbaar? Niemand?

Oh ja, ik kan nog altijd dit proberen:

En u?

Hoe ging dat bij u? Snel werk gevonden of heel erg plots? Heeft u uw droomjob gevonden of zou u nog veranderen? Was het spannend, zenuwslopend, een eitje,…?
Moest u toevallig iets horen voor een master Engels mag u dat hier steeds laten weten, bij Arteveldehogeschool heb ik al gesolliciteerd voor alle openingen….

Alle afbeeldingen van WeHeartIt. Klik op de afbeelding voor de oorspronkelijke link.
Bron zingende man
Bron vuurwerk

Am I There Yet?

Mag er even een blog met een hoger filosofie- en lager beautygehalte gepost worden in dit rijk der nagellak & schoonheid? Kunnen mijn trouwe onderdanen daar akkoord mee gaan? Zullen jullie mijn gezaag, geklaag en onzekerheid overleven? Dat alles en nog veel meer zal u te weten komen na het lezen van deze überreflecterende post over het onbestaande leven van deze student.

Reflecteren, reflecteren, wie zijn best doet zal het leren….

Ja, ja! Insert Samson, but my piont is:

In de tijd van Artevelde ging ik onder volgend motto door het (studenten)leven:
Als ik wil reflecteren dan draag ik wel een fluo vestje, Artevelde!

Maar na twee jaar geen Arteveldereflecties te hebben gedaan, komt er nu een periode waar ik wel even zal moeten nadenken over de toekomst. Binnenkort -hopelijk, please god, please- zal ik vaarwel zeggen tegen het studenten leven. Een leven waar ik ondertussen sinds mijn drie jaar aan vast zit. Na 21 jaar studeren zal het gewone schoolleven onverbiddelijk ophouden en zal ik mij op de reeds verzadigde arbeidsmarkt moeten smijten.

Wat als?

En, beste onderdanen, uw prinses is bang. Bang voor het onbekende, de twijfels, de afwijzingen, de levensbelangrijke keuzes die gemaakt moeten worden, bang van financiële beslissingen, verhuizen, de gevreesde papierenrompslomp etc. Zal ik het wel kunnen? Zal ik alle juiste beslissingen maken? Zal ik mij over mijn twijfelen kunnen zetten zodat we geen kansen mislopen? Is het verstandig om altijd direct ergens op in te gaan? Is het… Enfin, de vragen legio. De antwoorden zoek. Falen uit den boze.

Ik hoop in september afgestudeerd te zijn met een Master in Taal- en Letterkunde Engels. Maar dat lijkt soms zo onmogelijk én ver weg en met andere momenten zo dichtbij dat ik dat diplomapapier al kan ruiken. Wie zal het zeggen, er kunnen altijd ongelukken gebeuren. Ik ben op dat vlak eerder pessimistisch dan realistisch maar karma gaat mij ten minste niet in de rug stabben. U merkt het alleen in het Engels lesgeven les krijgen heeft ook zo zijn nadelen, zo weet ik vaak alleen het Engelse woord maar niet de Nederlandse vertaling.

De grens voorbij

Het echte leven lonkt. Ik zal binnenkort niet meer de student zijn maar iemand anders en ik kan niet altijd even goed omgaan met drastische veranderingen. One of the many defects. Ik ben niet perfect maar ik probeer dat ten alle tijden te zijn wat mijn stressniveau uiteraard aanzienlijk de hoogte induwt en mijn levensverwachting evenredig doet dalen. Nu ik er zo over nadenk, had ik waarschijnlijk al tien jaar dood moeten zijn maar daar zal het ultrafijn stof dat hier in België lekker geconcentreerd door de lucht zweeft, mij zeker bij helpen. Betrapt! Ik keek gisteren zowaar naar Telefacts (vtm). Shhhhh!

Geen spam in uw mailbox?

De radiostilte kwam door een examen op maandag en het veel te goede weer. Dan leef ik liever even in de tuin met veel zonnecrème & een bikini dan dat ik achter een computerscherm moet kruipen. Bovendien heb ik afscheid moeten nemen van een uiterst gewaardeerde en zeer speciale onderdaan die zich gelukkig weldra terug bij ons vervoegt. Dan zwijg ik nog van het bruuske emotionele afscheid van ons 30-jaar oude wasmachine & de 20-jaar oude eettafel en stoelen. Dat allemaal in een week, waar gaat dat hier naartoe? (Maar, ik en de nieuwe wasmachine zijn twee handen op één buik).

En u?

Heeft u goede raad voor dit bang hart (insert Rob de Nijs). Ervaart/de u de omschakeling op dezelfde manier? Zijn er dingen waar ik op moet letten? En nog beter: heeft u ook genoten van de zwoele zomerdagen die nu jammer genoeg even tot een eind komen? Gelukkig ben ik al een beetje gebruind, u toch ook?

PS: De bronnen van de afbeeldingen ziet u door er op te klikken. U wordt stante pede naar de originele versie gestuurd en dat altijd als de bron niet apart vermeld wordt.

Bron uitgelichte afbeelding

#wijvenweek: De AA

Nee, helaas. Uw gaat hier geen wilde verhalen vinden over een straalbezopen ijsprinses. Dat is so uncool en daar heb ik nooit aan meegedaan. Ik behoor aldus niet tot de Alcoholiekers maar wel tot de vereniging van Anonieme Angsthazen en ben zelfs erelid. Doch, laat u niet vangen, bibi is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Vraag maar aan ‘t lief (nu hij het nog kan navertellen).

Horror tune

Ik heb meestal een grote mond, weet niet wat schroom is en ben absoluut tactloos wat vaker wel eens een vertekend beeld van mezelf als persoon oplevert. In de schoolomgeving durft mijn beruchte tactloosheid, mijn persoonlijkheid wel eens voor bij te gaan. Vooral in Artevelde kon ik genieten van dit soort faam. En laat ik dan ook onmiddellijk zeggen, ik vond dat best leuk. Toch heeft dat de losers niet kunnen tegenhouden. Jammer. Dat verhoogde het drama gehalte van de school aanzienlijk. Net een soap.

Waar ben ik wel bang van? Schoolgerelateerde zaken. Wanneer deadlines dichter bij komen en mijn werk niet vooruit raakt. Wanneer ik een mondeling examen moet doen. Wanneer ik denk dat iemand mij test… Het gebeurt niet altijd, maar ik kan echt in a full-blown panic attack raken. Verhoogde hartslag en zelfs hartkloppingen, op het randje van wenen, oppervlakkig ademen en de wereld zien vergaan. Het resulteert soms ook in een nog minder aangename ijsprinses.

Waar ben ik nog als de dood voor? Als in mijn dromen het licht niet aan wil. Hoeveel keer ik wel niet droom dat het nacht is en ik in een huis vol wezens zit die ik niet kan zien omdat het licht niet aan wil. Er gebeurt meestal nooit iets in de dromen, het feit dat het licht niet werkt is de horror zelf. Tegenwoordig is er ook die droom waar ik op tijd op school moet raken, maar het mij niet lukt omdat ik onmogelijke kledingstukken in mijn kast heb hangen. Imagine.

Wat nog? Vieze, harige spinnen, afgebroken nagels, het einde van de wereld, zonder nafte vallen met de auto, vast zitten in the middle of nowhere, vliegen met vliegtuig, kleine donkere ruimtes, liften,…

Wil je een centje bijverdienen en je tergelijker tijd amuseren?

Dan ben je bij Idee Fiks aan het juiste adres! Twee jaar geleden leerde ik de vzw combo Idee Kids/Fiks kennen tijdens een seminarie in -jawel- de Arteveldehogeschool.

Bij Idee Kids kan je tijdens de zomer als (betaalde!) vrijwilliger 25 dagen aan de slag, wat zich eventueel vertaal in maximaal 5 weken werk. In heel wat belangrijke steden in Vlaanderen worden er dan voor kids leuke kampen georganiseerd. Tijdens die kampen heeft de onderneming nood aan moni’s, kampverantwoordelijken en vliegende moni’s (met de auto). Het betaald stukken beter dan Free Time (volgens bekentenissen van andere) en de mensen achter de organisatie zijn de meest vriendelijke, steunende, begripvolle mensen en ze staan steeds klaar voor je. Ik weet dat ik er als leerkracht in spé zal blijven werken tot ik er te oud voor word!

Idee Fiks organiseert dan gedurende het hele jaar door evenementen. Misschien bekend van vtm Kazoom en Kids @ The Movies (Kinepolis)? Dit is geen vrijwilligers werk en ook niet de best betaalde job ter wereld maar daar heb ik het allemaal voor over. Het betaald goed, het is leuk en de tijd vliegt voorbij. Wat wil je nog meer van een job? Ik sta liever een hele dag aan een springkasteel dan dat ik een hele dag achter een bureau zit.

Werk je graag met kinderen, wil nog eens je kunsten in het springkasteel ten toon spreiden zonder schaamte, wil je nog eens geschminkt rondlopen of weet je niet wat gedaan met je vrije tijd? Ga vlug naar de website en bel hen!

PS: Binnenkort een mini review over Dove Deeply Nourishing Shower Gel. Ik ben benieuwd hoe mijn huid erop zal reageren.

Verdict

Je jaagt je altijd op, je wordt altijd ongelofelijk zenuwachtig en loopt de muren op van de stress. Uiteindelijk is alles weer voor niets nodig geweest. Maar als je hoort wat er sommigen overkomt, dan vraag je je af wanneer jouw geluk ook ophoudt. Gelukkig was dit niet vandaag.

We kwamen binnen en er was een relaxte sfeer. Meneer De Meyer en meneer Verhasselt groetten ons en wij hen. Snel gaan we naar voor en doen we onze presentatie. Ze knikken, ze lachen, ze schrijven. Ze beaamen, tonen aan dat ze aangenaam verrast zijn en dat er geen vuiltje aan de lucht is. Er wordt zelfs niet over schijffouten gesproken. Één nogal eenvoudige vraag en that was it. Onvoorstelbaar.

Vrouw en Els we hebben dat goed gedaan! Boojah!

Woensdag is er de posterbeurs, waar ik eigenlijk niet zoveel zin in heb, wetende dat ik daar drie uur naar de grond en de vloer zal staren omdat ik mij niet kan inbeelden dat iemand geïntereseerd zal zijn in ons werk ( New English Material for Specific Target Groups on Pre- Intermediate Leven: Hairdressing) . Maar morgen gaan we eerst gaan zwemmen met Lien! En straks eventjes touwtje springen.

Nog even

Dan ben ik definitief agestudeerd aan Artevelde, of daar ga ik toch vanuit als ik al die positieve evaluaties bekijk. Straks heb ik mijn bachelor secundair onderwijs Engels – Informatica in mijn handen en kan ik me gaan inschrijven in de UA.

Dan gaan we een nieuw leven tegemoet, een zwaar leven als je bedenkt dat ik in één jaar misschen vijfentwintig boeken achter mijn kiezen mag schuiven. Hoera voor de stromingen in de literatuur. Hoewel ik al drie vrijstellingen heb gekregen, is er nog eentje die ik graag geschrapt zie. Als dat definitief geschrapt wordt dan pendel ik vanaf eind september alle dagen richting Antwerpen. Anders zal het misschien toch nog de VUB worden.

Ondertussen heeft mijn dieet mij nog niets, nada, noppes opgeleverd. Maar we blijven doordoen want ik wil niet eindigen als een rond bolletje. Na de verdediging gaan we weer gaan zwemmen en wandelen want het vet moet er echt af.

Kraskriskras

Stemplicht is vervuld. We hebben rekening gehouden met alle verplichtingen die we onszelf hebben opgelegd en nu nog kijken of die bepaalde partij ook iets waar maakt van hun beloften.

Morgen PR5 examen, waar ik stress voor heb. Natuurlijk is dit niet representatief voor andere studenten want die zijn er rotsvast van overtuigd dat ze met twee vingers in de neus slagen. Laten we hopen dat ze gelijk hebben.

Ondertussen knoeien we verder aan de presentatie voor de BaP. De poster is af en ik ben er blij mee, wat ik over het eerste ontwerp niet kon zeggen. Eerder deze dag heeft de assessor zijn felicitaties uitgedrukt dus al bij al zal het een mooi cijfer zijn.
Voor mensen of scholen die geïnteresseerd zijn in nieuw ontwikkeld Engels lesmateriaal voor het zevende jaar haartooi, wees welkom en schrijf u in. Deze posterbeurs gaat door op 23 juni van 15 tot 18 uur.

Stage- Bap- Stage-Bap-Stage-Bap -Bap

De laatste loodjes wegen inderdaad het zwaarst. Er is stage en er is Bap en straks als die voorbij zijn, komen PR5, een groepswerk en verdedigingen aan de beurt. We hebben dus allesbehalve gedaan en de stress begint hoog op te lopen.

Het is absoluut niet aan te raden om een bachelorpaper te doen met iemand die in het buitenland zit. Dat is de grootste struikelblok in onze groep. Els en ik kunnen snel eens de auto nemen en afspreken, we kunnen bellen en zijn goed op elkaar afgestemd. Natuurlijk ga ik niet beweren dat Els helemaal geen last heeft van mijn muggenzifterij. Dat zou pas liegen zijn. Ik ken mezelf maar al te goed, ik ben kort en allesbehalve tactvol, zeker als het niet is zoals ik het in mijn gedachten heb. Daar kan ik maar niet mee leren omgaan, ik heb geen idee hoe ik dat ooit onder controle ga krijgen.

Communicieren met Sig is een ander paar mouwen. Chapeau dat ze alleen voor zo lang naar -uiteindelijk- toch een vreemd land gaat maar het is alles behalve evident. Alles via het World Wibe Web doen is uitermate vervelend! Er zijn misverstanden, er is meer dan één correct exemplaar enzovoort. Frusterend. Zowel voor haar als voor ons. Ik zou het in ieder geval niet nog eens doen.

Het is op een bepaalde manier verkeerd van Artevelde om studenten die een lange stage in het buitenland opnemen, mee in groepen laten zitten van de “gewone” studenten. Ze zouden er moeten voor zorgen dat iedereen op zijn minst per drie zit en met die mensen de Bap moet doen. Dat zou natuurlijk heel wat commentaar meebrengen, maar het zou echt wel makkelijker zijn.

Dat gezegd zijnde, Sigrid heeft misschien wel “minder” gedaan op het einde en dat kan ook niet anders, maar ze heeft wel proberen doen wat ze kon doen. Daarbij wat we geproduceerd hebben mag er zeker zijn!

PS: De stage in het UZ is heel erg leuk!
PPS: De kristallen tumblers waren gelukkig nog te verkrijgen. Ik ben blij dat ik ze kan sparen in plaats van te kopen. Vijf euro per glas, zot! Nu hopen dat ze lang meegaan. De volgende set moeten champagneglazen zijn!

Let’s cry

Niettengestaande dat we goed op schema zitten met onze BaP, heb ik echt heel veel zin om er vandaag de brui aan te geven. Aangezien ons vrouwtje in het Spanje zit kan je bijna niet anders dan als een gek over en weer te e-mailen. Als er soms geen 40 e-mails per dag verstuurd worden, weet ik het ook niet meer. Ik word er gek van, echt knettergek.

Maar ik ben niet de enige, Sig en Els hebben er waarschijnlijk ook meer dan hun buik van vol. Het is zo enorm vervelend en afwerking is alles. Nalezen, verbeteren, doormailen, veranderingen, promotor mailen, nog veranderingen enzovoort. Net dat maakt dit alles een hels werkje dat bovendien een enorm gat in onze portemonnee gaat achterlaten. Op zijn minst € 1000. Yes, I know!

“Bingo baby!”

  1. Smste ik naar Els de moment dat ik uit het PIVA stapte. Mevrouw Van de Perre was wild enthousiast over onze Bachelorproef en dat doet enorm veel deugd. We hebben de doelgroep goed ingeschat ook al staat het ver van ons bed. We halen de juiste hoeveelheid grammatica aan en brengen vernieuwende en frisse ideeën. Als een ervaren leerkracht Engels dat zegt, dan krijg je het heel erg warm. Ze was bovendien verbaasd over de hoeveelheid die we in zo een korte tijd hadden samengesteld. Laten we hopen dat de promotor en andere even wild zijn over ons project?
  2. Vandaag met Mutti naar Oudenaarde geweest omdat ik een witte, jeans, 3/4 broek wou hebben voor tante’s feest op zaterdag. Voor een keer werd daar neit moeilijk over gedaan. Dat we uiteindelijk voor de zoveelste keer naar de ZEB gedreven werden, omdat we nergens anders iets vonden, was een ergernis. Ik vind bijna noooooooit iets in de ZEB. Ik heb daar misschien in mijn hele shop carriere twee dingen gekocht.
    Soit, vandaag heb ik daar een 3/4 witte jeans gevonden, een witte shirt en een appelblauwzeegroene shirt. Dat zijn drie items! Drie! Me happy!
  3. Morgen komen -hopelijk- mijn foto’s toe van mijn stage in Culham. Ik ben heel erg benieuwd! Het was moeilijk om van de 800 foto’s, 120 foto’s te maken.
  4. Ik teken!

Bleiten

Deze avond of morgen op de Eurostar gaan we bleiten gelijk een klein kind omdat ik geen afscheid wil nemen van mijn lieve leerlingen die mij als het kan nog liever hebben, dan ik hen.

Ik wil ook geen afscheid nemen van de vele leerkrachten die ik hier goed heb leren kennen. Ik wil hier helemaal niet weg, ik wil hier blijven wonen voor de rest van mijn leven.

Pfh…

Déja vu

Het blijft mij een mysterie hoe ik soms dingen beleef die ik klaarblijkelijk al eens gedroomd heb. I know, déja vu is eigenlijk twee keer hetzelfde beleven na elkaar maar dat gevoel heb ik niet.

Ik ben zeker dat ik dit gedroomd heb. De bachelorproef, handboek, in de annex terwijl er Duitsers achter mij zitten te babbelen en de tuinman aan het maaien is. Natuurlijk kunnen mijn hersenen mij doen geloven dat ik het gedroomd ben, maar ik ben het vrij zeker dat dat zo is.

Opnieuw mijn hersenen doen dat misschien om mij zelfbeeld te bewaren en mij niet te lagen wegkwijnen in een hoekje omdat ik gek zou zijn.