Am I There Yet?

Mag er even een blog met een hoger filosofie- en lager beautygehalte gepost worden in dit rijk der nagellak & schoonheid? Kunnen mijn trouwe onderdanen daar akkoord mee gaan? Zullen jullie mijn gezaag, geklaag en onzekerheid overleven? Dat alles en nog veel meer zal u te weten komen na het lezen van deze überreflecterende post over het onbestaande leven van deze student.

Reflecteren, reflecteren, wie zijn best doet zal het leren….

Ja, ja! Insert Samson, but my piont is:

In de tijd van Artevelde ging ik onder volgend motto door het (studenten)leven:
Als ik wil reflecteren dan draag ik wel een fluo vestje, Artevelde!

Maar na twee jaar geen Arteveldereflecties te hebben gedaan, komt er nu een periode waar ik wel even zal moeten nadenken over de toekomst. Binnenkort -hopelijk, please god, please- zal ik vaarwel zeggen tegen het studenten leven. Een leven waar ik ondertussen sinds mijn drie jaar aan vast zit. Na 21 jaar studeren zal het gewone schoolleven onverbiddelijk ophouden en zal ik mij op de reeds verzadigde arbeidsmarkt moeten smijten.

Wat als?

En, beste onderdanen, uw prinses is bang. Bang voor het onbekende, de twijfels, de afwijzingen, de levensbelangrijke keuzes die gemaakt moeten worden, bang van financiële beslissingen, verhuizen, de gevreesde papierenrompslomp etc. Zal ik het wel kunnen? Zal ik alle juiste beslissingen maken? Zal ik mij over mijn twijfelen kunnen zetten zodat we geen kansen mislopen? Is het verstandig om altijd direct ergens op in te gaan? Is het… Enfin, de vragen legio. De antwoorden zoek. Falen uit den boze.

Ik hoop in september afgestudeerd te zijn met een Master in Taal- en Letterkunde Engels. Maar dat lijkt soms zo onmogelijk én ver weg en met andere momenten zo dichtbij dat ik dat diplomapapier al kan ruiken. Wie zal het zeggen, er kunnen altijd ongelukken gebeuren. Ik ben op dat vlak eerder pessimistisch dan realistisch maar karma gaat mij ten minste niet in de rug stabben. U merkt het alleen in het Engels lesgeven les krijgen heeft ook zo zijn nadelen, zo weet ik vaak alleen het Engelse woord maar niet de Nederlandse vertaling.

De grens voorbij

Het echte leven lonkt. Ik zal binnenkort niet meer de student zijn maar iemand anders en ik kan niet altijd even goed omgaan met drastische veranderingen. One of the many defects. Ik ben niet perfect maar ik probeer dat ten alle tijden te zijn wat mijn stressniveau uiteraard aanzienlijk de hoogte induwt en mijn levensverwachting evenredig doet dalen. Nu ik er zo over nadenk, had ik waarschijnlijk al tien jaar dood moeten zijn maar daar zal het ultrafijn stof dat hier in België lekker geconcentreerd door de lucht zweeft, mij zeker bij helpen. Betrapt! Ik keek gisteren zowaar naar Telefacts (vtm). Shhhhh!

Geen spam in uw mailbox?

De radiostilte kwam door een examen op maandag en het veel te goede weer. Dan leef ik liever even in de tuin met veel zonnecrème & een bikini dan dat ik achter een computerscherm moet kruipen. Bovendien heb ik afscheid moeten nemen van een uiterst gewaardeerde en zeer speciale onderdaan die zich gelukkig weldra terug bij ons vervoegt. Dan zwijg ik nog van het bruuske emotionele afscheid van ons 30-jaar oude wasmachine & de 20-jaar oude eettafel en stoelen. Dat allemaal in een week, waar gaat dat hier naartoe? (Maar, ik en de nieuwe wasmachine zijn twee handen op één buik).

En u?

Heeft u goede raad voor dit bang hart (insert Rob de Nijs). Ervaart/de u de omschakeling op dezelfde manier? Zijn er dingen waar ik op moet letten? En nog beter: heeft u ook genoten van de zwoele zomerdagen die nu jammer genoeg even tot een eind komen? Gelukkig ben ik al een beetje gebruind, u toch ook?

PS: De bronnen van de afbeeldingen ziet u door er op te klikken. U wordt stante pede naar de originele versie gestuurd en dat altijd als de bron niet apart vermeld wordt.

Bron uitgelichte afbeelding

#wijvenweek: Scheentjes schoppen

En geloof me, dat kan ik als de beste. Wilt u een mening? Dan bent u hier aan het juiste adres. Ik heb overal wel altijd iets op te zeggen. Zo snoof ik onlangs in de H&M, in de buurt van de kassa, tegen Foxy (schuilnaam) dat die Marni collectie eruit zag alsof het al eens opgegeten was (of iets dergelijks) terwijl ik me er maar al te goed van bewust was dat er genoeg mensen aan stonden te schuiven met een misbaksel of drie in hun handen. Maar, seriously, ‘t was écht lelijk. Het meeste toch. Ik heb altijd het gevoel dat er duizenden vrouwen (en mannen) zijn die ik nog moet redden van hun kledingstijl.

Oh. Het komt in een potje? Brrr

Maar goed, waar wil ik nog even iets over kwijt? Ah, de beautyblogs. Meer bepaald tegen de dwangneurotische melodietjes die er zich op afspelen. Ik maak van een mug hier even een olifant, maar dat doe ik als de beste.

Kijk, het viel me al even op maar het deed me weinig tot dat iemand reageerde op een reactie van moi. Ik herinner me het als de dag van gisteren. Het begon hier (en het eindigde ook onmiddellijk). Een blogpost over lipscrub, zo een overbodig product waar je tonnen geld aan kan uitgeven, mij niet gelaten als u dat wilt. U bent volwassen genoeg om zelf te beslissen in het leven.

Maar goed. Focus. Ik reageerde dat ik van mijn tandenborstel evenveel resultaat verkrijg en daar antwoordde een andere blogster op. Vooral de laatste zin bleef nazinderen:

Klopt, maar daarmee kun je je lippen sneller beschadigen. Zo’n lipscrub maakt je lippen daarnaast meteen zacht. Je voelt echt het verschil tussen tandenborstel & scrub. Plus op een tandenborstel zitten ook de nodige bacteriën.

Ik kon het niet laten en vroeg nog: “Do tell me: neem jij dan iedere dag een andere tandenborstel om je tanden te poetsen?” maar helaas pindakaas, geen antwoord. Oprecht jammer.

Maar je leest het vaker wel hoor. Dingen in de trend van: “Jammer dat het in een potje zit,  dat maakt het  zo onhygiënisch”. Pardon? Wie is er nu vies van zichzelf? Ik heb er geen probleem mee dat mijn rimpelcrème in een potje komt. Die doe ik iedere keer aan nadat ik me gewassen heb. Mijn tandenborstel wordt toch in enige mate ook gereinigd door tandpasta en spoel je toch goed af? Ook zit ik niet met vieze vingers in mijn lipglosspotjes noch leen ik die zaken uit aan tien vriendinnen (en dan nog). Ze bedoelen het waarschijnlijk allemaal goed, maar je leest het gewoon overal en dat vind ik zo frappant. Een beestje hier en daar, kan toch geen kwaad?

Ware Bacteriehaarden

• Ontsmet u wel iedere dag uw laptop en muis? Nee, wel het is veiliger om te eten van uw wc-bril dan dat u een koekje eet en uw toetsenbord gebruikt. Begin alvast met iedere keer dat je je toetsenbord gebruikt hebt, je handen & toetsenbord & muis te ontsmetten. Bah! Vies.
• Uw gsm? Die ontsmet u toch ook? Neemt u die nooit mee naar het toilet? Pakt u die nooit vast na een koekje te eten en je kat zit er toch niet op? Indien u zelfs maar op eentje “ja” antwoordde, rep u dan best naar de dokter want u gaat ongetwijfeld sterven aan bacterie infectie. Doe snel even de quiz en zie of u het einde van deze post haalt. Wie doet beter?

Created by Oatmeal

Kijkt u even mee?

• Denkt u dat stylo’s proper zijn? Zelfs al zijn het de uwe?
• U gebruikt toch ieder uur een ander schotelvod/lap? Daar zitten de meeste bacteriën in in een gewoon huis. U steriliseert die beter onmiddellijk. Nee, wacht. U stopt beter met die te gebruiken.
• Iedere dag een andere tandenborstel? Dat bent u? Iedere dag verse handdoek, vaatdoek, …
• Wie steriliseert zijn schoenen hier? Ook de perfecte bacteriehaard.
• Gaat u naar de fitness? Filmpje.

En u?

Vertel eens, waar bent u vies van? Was u zich er van bewust wat voor bacteriehaard uw gsm of toetsenbord is? Veel kuisplezier.

PS: Beautybloggers, forgive me. Hopelijk kan u er ook mee lachen. Zoals het al aangegeven is bovenaan; ik kon het niet laten en ik bedoel er niets slechts mee. Ieder zijn OCS

Martelmachine

Eenmaal aangebeld trok An me snel naar binnen. Een verkeerde inschatting had ertoe geleid dat ik kletsnat aan haar voordeur stond. “Zoiets kan alleen mij overkomen,” dacht ik. Terwijl ik nogal onhandig mijn zompige schoenen uit schopte, feliciteerde ik An met haar nieuw nestje. Stiekem was ik jaloers want ze had het mooiste uitzicht van de hele streek. Het huis situeerde zich op de hoogste heuvel van de buurt en de leefruimte bevond zich op het eerste verdiep.

Na een relatief natte begroeting, leidde ze mij door de gang naar de living. Met een goedkeurend oog liep ik een rondje alvorens mijn natte pull en broek over een stoel te hangen, in de hoop dat die straks droog zouden zijn. Gelukkig bood An me wat reserve kledij aan, zodat ik niet half gekleed moest rondlopen. Ondertussen keek ik of mijn gsm nog leefde na de ongewenste douche, maar die was in orde.

Plots viel mijn oog op een metalen gevaarte naast de eetplaats. Ik ging het van dichterbij bekijken en keek vragend naar An. Ze draaide als antwoord met haar ogen, alsof ik zou moeten weten wat het ding was. In ieder geval deed het me aan een frigo denken. Terwijl ik mijn hersenen pijnigde, riep ze Stijn haar vriend. Die ging zich, zonder vragen, voor het stalen ding stellen. Het leek erop dat hij wist wat er ging komen of waar het voor diende. Net een geslagen hond.

An deed de deur open en ik zag binnenin de frigo, ook in het metaal, kettingen, knopjes en een soort van dubbele wand. Het gevaarte was zeker nog eens zo diep. Ik vroeg me af waarom de reeds compacte ruimte nogmaals in twee gesplitst was. Ondertussen had An Stijn behendig vastgeketend met de verschillende kettingen. Net op dat moment kreeg ik een wrang gevoel in mijn maag. Ik voelde me niet veilig maar kon geen kant op. Terwijl iedere cel in mijn lichaam “lopen” schreeuwde, leek het erop dat ik me moreel verplicht voelde te blijven. Zonder morren kroop Stijn naar binnen en openende een luik, onderaan de dubbele wand. Mijn adem stokte en ik voelde het angstzweet op mijn voorhoofd parelen. Adrenaline gierde door mijn bevend lichaam.

Zonder het ooit gezien te hebben wist ik wat er aan de andere kant van het luik was: een even kleine ruimte en de plaat waartegen je getrokken wordt. De plaat… Het boezemde me zoveel angst in dat ik niet langer kon bewegen. Mijn harte klopte in mijn keel en ik werd kortademig. Zou ik hem horen of zou het gevaar alles tegenhouden? Moest ik hier blijven toekijken terwijl het gebeurde? Was ik de volgende? Terwijl al die vragen door mijn hoofd gonsde, merkte ik op dat ik aan het hyperventileren was. De claustrofobie had me aan de grond genageld, ik kon geen kant meer op.

Waarom, waarom waarom? Vragen bleven in mijn hoofd rondzwerven terwijl ik staarde naar An die de me vroeg om op de knop te drukken. Ik walgde van het idee maar wou ze niet kwaad maken. Toch bewoog ik niet.

“Duw dan toch,” ze pakte mijn hand en bracht het naar de knop. Mijn eten van de ochtend kwam eruit. Was ik de volgende? Deed het veel pijn? Moest ik er ook in? Is dit een ziekelijke gra-

En toen een schril geluid.

Bibip bibip bibip

Oef, tijd om op te staan.